| 1 | Epitaphium Basili Inpedior lacrimis prorumpere nomen amantis vixque dolenda potest scribere verba manus. |
| 2 | coniugis affectu cogor dare pauca sepulto: si loquor, adfligor; si nego, durus ero. |
| 3 | – qui eupis hoc tumulo cognoscere, lector, humatum: Basilium inlustrem maesta sepulchra tegunt, cuius blanda pio recreabat lingua relatu et dabat eloquio verba benigna suo. |
| 4 | hinc doctrina rigans, illinc dulcedo redundans ornavit radio, lux geminata, virum. |
| 5 | regis amor, carus populis, ita pectore dulcis, ut fieret cunctis in bonitate parens, tranquillus sapiens iucundus, pacis amicus, nullaque quo stabat semina litis erant. |
| 6 | hunc consultantem legati sorte frequenter misit ad Hispanos Gallica cura viros. |
| 7 | sufficienter habens numquam fuit arma rapinae: non propriis eguit, non aliena tulit. |
| 8 | ecclesias ditans, loca sancta decenter honorans, pauperibus tribuens dives ad astra subit. |
| 9 | annis bis denis cum Baudegunde iugali iunxit in orbe duos unus amore torus. |
| 10 | qui tamen undecimo lustro cito raptus ab aevo post finem terrae regna superna petit. |
| 11 | non iam flendus eris humana sorte recedens, dum patriam caeli, dulcis amice, tenes. |