| 1 | Epitaphium Chalacterici episcopi civitatis Carnotenae Inlacrimant oculi, quatiuntur viscera fletu nec tremuli digiti scribere dura valent, dum modo, qui volui vivo, dabo verba sepulto, carmine vel dulci cogor amara loqui. |
| 2 | digne tuis meritis. |
| 3 | Chalacterice sacerdos, tarde note mihi, quam cito, care, fugis! tu patriam repetis, nos triste sub orbe relinquis: te tenet aula nitens, nos lacrimosa dies, ecce sub hoc tumulo pietatis membra quiescunt dulcior et melli lingua sepulta iacet: forma venusta decens, animus sine fine benignus vox suavis, legem promeditata dei, spes cleri, tutor viduarum, panis egentum, cura propinquorum, totus ad omne bonum; organa psalterii cecinit modulamine dulci et tetigit laudi plectra beata dei, cautere eloquii bene purgans vulnera morbi, quo pascente fuit fida medella gregi. |
| 4 | sex qui lustra gerens, octo bonus insuper annos, ereptus terrae iustus ad astra redis. |
| 5 | ad paradisiacas epulas te cive reducto unde gemit mundus gaudet honore polus. |
| 6 | et quia non dubito quanta est tibi gloria laudum, nec debes fleri, talis amice dei. |
| 7 | haec qui, sancte pater, pro magnis parva susurro, pro Fortunato, quaeso, precare tuo. |