| 1 | Ad Rucconem diaconum, modo presbyterum Altaris domini pollens , bone Rucco, minister, hinc tibi festinus mando salutis opus. |
| 2 | nos maris Oceani tumidum circumfluit aequor, te quoque Parisius, care sodalis, habet; Sequana te retinet, nos unda Britannica cingit: divisos terris alligat unus amor. |
| 3 | non furor hic pelagi vultum mihi subtrahit illum nec boreas aufert nomen, amice, tuum. |
| 4 | pectore sub nostro tam saepe recurris amator, tempore sub hiemis quam solet unda maris. |
| 5 | ut quatitur pelagus quotiens proflaverit eurus, stat neque sic animus te sine, care, meus. |
| 6 | blanda serenato tempestas pectore fervet atque ad te varia mobilitate trahit. |
| 7 | sed memor esto mei votumque repende petenti, ut pariter paribus det sua dona deus, humanam mentem Christi quo gratia ditet ac domino nostro sensus et ora vacent. |