| 1 | De domno Felice Namnetico, cum fluvium alibi detorqueret Cedant antiqui quidquid meminere poetae: vincuntur rebus facta vetusta novis. |
| 2 | includi fluvios si tunc spectasset Homerus, inde suum potius dulce replesset opus: cuncti Felicem legerent modo, nullus Achillem, nomine sub cuius cresceret artis honor: qui probus ingenio mutans meliore rotatu currere prisca facis flumina lege nova. |
| 3 | aggere composito removens in gurgite lapsum quo natura negat cogis habere viam. |
| 4 | erigis hic vallem, subdens ad concava montem, et vice conversa haec tumet, ille iacet. |
| 5 | altera in alterius migravit imagine forma: mons in valle sedet, vallis ad alta subit. |
| 6 | quo fuit unda fugax, crevit pigro obice terra, et quo prora prius, huc modo plaustra meant. |
| 7 | collibus adversis flexas super invehis undas et fluvium docilem monte vetante trahis. |
| 8 | qua rapidus flueret, veniens celer amnis obhaesit et subito nato colle retorsit iter. |
| 9 | quae prius in praeceps veluti sine fruge rigabant, ad victum plebis nunc famulantur aquae. |
| 10 | altera de fluvio metitur seges orta virorum, cum per te populo parturit unda cibum. |
| 11 | qualiter incertos hominum scis flectere motus qui rapidos fontes ad tua frena regis? stet sine labe tibi, Felix, pia vita per aevum, cuius ad Imperium transtulit unda locum. |