| 1 | Ad eundem Quamvis pigra mihi iaceat sine fomite lingua nec valeam dignis reddere digna viris, attamen, alme pater, Christi venerande sacerdos Eufroni, cupio solvere parva tibi. |
| 2 | debeo multa quidem, sed suscipe pauca libenter: sit veniale precor quod tuus edit amor. |
| 3 | ecclesiae lampas sub te radiante coruscat, lumine pontificis fulget ubique fides; gratia praecellens sincero in pectore vernat, quo nullus dolus est, Israhelita vires; inmaculata tibi feliciter actio currit: ut penetres caelos, haec via pandit iter. |
| 4 | dulcia conloquii sine fuco dicta refundis: non sic mella mihi quam tua verba placent; quidquid habet sensus, hoc lingua serena relaxat: pectore sub vestro fraus loca nulla tenet, qui sine felle manes in simplicitate columbae, nec serpens in te dira venena fovet. |
| 5 | advena si veniat, patriam tu reddis amatam et per te proprias hic habet exul opes; si quis iniqua gemit, tristis hinc nemo recedit, sed lacrimas removens laetificare facis. |
| 6 | Martinus meritis hac vos in sede locavit: dignus eras heres qui sua iussa colis. |
| 7 | ille tenet caelum largo dans omnia voto: iunctus eris Christo hunc imitando virum. |
| 8 | non perit hic vestrum qui grex ad ovile recurrit, candida nec spinis vellera perdit ovis, non lupus ore rapit praedam pastore vigente, sed fugit exclusus non lacerando greges. |
| 9 | haec tibi lux maneat longos, venerande, per annos atque futura dies lucidiora ferat. |