| 1 | Ad clerum Parisiacum Coetus honorifici decus et gradus ordinis ampli, quos colo corde fide religione patres, iam dudum obliti desueto carmine plectri cogitis antiquam me renovare lyram. |
| 2 | en stupidis digitis stimulatis tangere cordas, cum mihi non solito currat in arte manus. |
| 3 | scabrida nunc resonat mea lingua rubigine verba exit et incompto raucus ab ore fragor. |
| 4 | vix dabit in veteri ferrugine cotis acumen aut fumo infecto splendet in aere color. |
| 5 | sed quia dulcedo pulsans quasi malleus instat, et velut incudo cura relisa terit pectoris atque mei succenditis igne caminum, unde ministratur cordis in arce vapor: obsequor hinc, quia me veluti fornace recocto artis ad officium vester adegit amor. |
| 6 | – Celsa Parisiaci clerus reverentia pollens. |
| 7 | ecclesiae genium gloria munus honor, carmine Davitico divina poemata pangens cursibus assiduis dulce revolvit opus. |
| 8 | inde sacerdotes, Leviticus hinc micat ordo, illos canities, hos stola pulchra tegit ; illis pallor inest, rubor his in vultibus errat, et candunt rutilis lilia mixta rosis. |
| 9 | illi iam senio, sed et hi bene vestibus albent, ut placeat summo picta corona deo. |
| 10 | in medios Germanus adest antistes honore, qui regit hinc iuvenes, subrigit inde senes. |
| 11 | Levitae praeeunt, sequitur gravis ordo ducatum: hos gradiendo movet, hos moderando trahit. |
| 12 | ipse tamen sensim incedit, velut alter Aaron, non de veste nitens, sed pietate placens; non lapides coccus cidar aurum purpura byssus exornant humeros, sed micat alma fides. |
| 13 | iste satis melior veteri quam lege sacerdos, hic quia vera colit quo prius umbra fuit. |
| 14 | magna futura putans, praesentia cuncta refellens, antea carne carens quam caro fine ruens, sollicitus, quemquam ne devoret ira luporum, colligit ad caulas pastor opimus oves. |
| 15 | assiduis monitis ad pascua salsa vocatus grex vocem agnoscens currit amore sequax; miles ad arma celer, signum mox tinnit in aures, erigit excusso membra sopore toro, advolat ante alios, mysteria sacra requirens, undique quisque suo templa petendo loco; flagranti studio populum domus inrigat omnem certatimque monent, quis prior ire valet. |
| 16 | pervigiles noctes ad prima crepuscula iungens construit angelicos turba verenda choros: gressibus exertis in opus venerabile constans vim factura polo cantibus arma movet; stamina psalterii lyrico modulamine texens versibus orditum carmen amore trahit. |
| 17 | hinc puer exiguis attemperat organa cannis, inde senis largam ructat ab ore tubam; cymbalicae voces calamis miscentur acutis disparibusque tropis fistula dulce sonat; tympana rauca senum puerilis tibia mulcet atque hominum reparant verba canora lyram. |
| 18 | leniter iste trahit modulus, rapit alacer ille : sexus et aetatis sic variatur opus. |
| 19 | triticeas fruges fervens terit area Christi, horrea quando quidem construitura dei, voce creatoris reminiscens esse beatos quos dominus vigiles, dum redit ipse, videt. |
| 20 | in quorum meritis, animo, virtute fideque tegmine corporeo lumina quanta latent! pontificis monitis clerus, plebs psallit et infans, unde labore brevi fruge replendus erit. |
| 21 | sub duce Germano felix exercitus hic est, Moyses, tende manus et tua castra iuvas. |