| 1 | In honore sanctae crucis Fange, lingua, gloriosi proelium certaminis et super crucis tropaeo dic triumphum nobilem, qualiter redemptor orbis immolatus vicerit. |
| 2 | De parentis protoplasti fraude factor condolens, quando pomi noxialis morte morsu conruit, ipse lignum tunc notavit, damna ligni ut solveret. |
| 3 | Hoc opus nostrae salutis ordo depoposcerat, multiformis perditoris arte ut artem falleret et medellam ferret inde, hostis unde laeserat. |
| 4 | Quando venit ergo sacri plenitudo temporis, missus est ab arce patris natus orbis conditor atque ventre virginali carne factus prodiit. |
| 5 | Vagit infans inter arta conditus praesepia. |
| 6 | membra pannis involuta virgo mater adligat et pedes manusque, crura stricta pingit fascia. |
| 7 | Lustra sex qui iam peracta tempus inplens corporis, se volente natus ad hoc, passioni deditus agnus in crucis levatur immolandus stipite. |
| 8 | Hic acetum fei harundo sputa clavi lancea. |
| 9 | mite corpus perforatur, sanguis, unda profluit. |
| 10 | terra pontus astra mundus quo lavantur flumine Crux fidelis, inter omnes arbor una nobilis (nulla talem silva profert flore fronde germine , dulce lignum. |
| 11 | dulce clavo dulce pondus sustinens! Flecte ramos, arbor alta, tensa laxa viscera. |
| 12 | et rigor lentescat ille quem dedit nativitas. |
| 13 | ut superni membra regis mite tendas stipite. |
| 14 | Sola digna tu fuisti ferre pretium saeculi atque portum praeparare nauta mundo naufrago, quem sacer cruor perunxit fusus agni corpore. |