| 1 | De Egircio flumine Laus tibi forte minor fuerat, generose Garonna. |
| 2 | si non exiguas alter haberet aquas: lubricat hic quoniam tenuato Egircius haustu, praefert divitias paupere fonte tuas. |
| 3 | denique dissimilem si conparet ullus utrumqne. |
| 4 | hic ubi fit rivus, tu puto Nilus eris. |
| 5 | te famulans intrat, sed hunc tua regna refrenant: Gallicus Eufrates tu fluis, iste latet. |
| 6 | nam quantum Oceanum tumidus tu cursibus auges. |
| 7 | iste tuas tantum crescere praestat aquas. |
| 8 | torrida praesertim cum terris incubat aestas ac sitiente solo tristis anhelat ager. |
| 9 | cum Titan radiis ferventibus exarat arva et calor ignifero vomere findit humum, languidus arentes fugiens vix explicat undas et cum pisce suo palpitat ipse simul: flumine subducto vacuatas lambit harenas. |
| 10 | sedibus in propriis exul oberrat aquis. |
| 11 | in limo migrante lacu consumitur amnis terraque fit sterilis quo fuit unda rapax. |
| 12 | deficiunt usto solacia cuncta rigoris, nomine cum proprio tristis et aeger eget. |
| 13 | forte viator iter gradiens non invenit haustus : unde alios recreet qui sitit ipse sibi? se cupit infundi fluvius, si porrigis undas (si tamen est fluvius quem madefactat homo). |
| 14 | gurgitis inpressas labens rota signat harenas atque resudantes orbita sistit aquas. |
| 15 | si venias equitando viam sub tempore cancri, vix tamen insidiens ungula mergit equi. |
| 16 | vidimus exiguum de limo surgere piscem 7 qui retinente luto naufragus errat humo. |
| 17 | nec fluvius nec campus adest nec terra nec unda : piscibus inhabilem nullus arare potest; sola palude natans querulos dat rana susurros: piscibus exclusis advena regnat aquis. |
| 18 | at si forte fluat tenuis de nubibus imber: vix pluit in terris, iam tumet iste minax; ingentes animos parva de nube resumit: fit subito pelagus qui fuit ante lacus. |
| 19 | turbidus incedens undis eget ipse lavari, semper inaequalis qui nihil aut satis est. |
| 20 | non ripis contentus agit conpendia cursus, quod de monte bibit per sata plena vomit. |
| 21 | vertice torrenti rapitur quasi more tyranni. |
| 22 | indignatus iter munera vastat agri. |
| 23 | discurrit seges in fluvium, stat piscis in arvo: ordine perverso messe natante iacet. |
| 24 | quae fuerant ovibus, donantur pascua ranis, prata tenent pisces et trahit unda pecus. |
| 25 | obtinet expulsus stabulum campestre silurus, plus capitur terris quam modo piscis aquis. |
| 26 | sarcula quos foderent agros male retia miscent, figitur hic hamus quo stetit ante palus. |
| 27 | sors una est piscis, siccent aut flumina crescant: nunc residet limo, nunc iacet exul agro. |
| 28 | sed cur triste diu loquimur de gurgite parvo? uritur et verbis, nec recreatur aquis. |
| 29 | sufficiat flagrare sibi, cur addo vapores atque bis aestivum crescere tempus ago? unica sed tandem damus haec solacia laudis, quod tribuit pisces evacuatus aquis. |