Terentius, Phormio, 5, Scaena II. Demipho Geta
| 1 | DE. Nostrapte culpa facimus ut malis expediat esse, |
| 2 | dum nimium dici nos bonos studemus et benignos. |
| 3 | ita fugias ne praeter casam, quod aiunt. nonne id sat erat, |
| 4 | accipere ab illo iniuriam? etiam argentumst ultro obiectum, |
| 5 | ut sit qui vivat dum aliud aliquid flagiti conficiat. |
| 6 | GE. planissime. DE. is nunc praemiumst qui recta prava faciunt. |
| 7 | GE. verissime. DE. ut stultissime quidem illi rem gesserimus. |
| 8 | GE. modo ut hoc consilio possiet discedi, ut istam ducat. |
| 9 | DE. etiamne id dubiumst? GE. haud scio hercle, ut homost, an mutet animum. |
| 10 | DE. hem mutet autem? GE. nescio; verum, si forte, dico. |
| 11 | DE. ita faciam, ut frater censuit, ut uxorem eius huc adducam, |
| 12 | cum ista ut loquatur. tu, Geta, abi prae, nuntia hanc venturam.- |
| 13 | GE. argentum inventumst Phaedriae; de iurgio siletur; |
| 14 | provisumst ne in praesentia haec hinc abeat: quid nunc porro? |
| 15 | quid fiet? in eodem luto haesitas; vorsuram solves, |
| 16 | Geta: praesens quod fuerat malum in diem abiit: plagae crescunt, |
| 17 | nisi prospicis. nunc hinc domum ibo ac Phanium edocebo |
| 18 | nequid vereatur Phormionem aut eius orationem. |