Terentius, Phormio, 4, Scaena IV. Antipho Geta
| 1 | AN. Geta. GE. hem. AN. quid egisti? GE. emunxi argento senes. |
| 2 | AN. satin est id? GE. nescio hercle: tantum iussu' sum. |
| 3 | AN. eho, verbero, aliud mihi respondes ac rogo? |
| 4 | GE. quid ergo narras? AN. quid ego narrem? opera tua |
| 5 | ad restim miquidem res redit planissume. |
| 6 | ut tequidem omnes di deaeque-superi inferi- |
| 7 | malis exemplis perdant! em siquid velis, |
| 8 | huic mandes, quod quidem recte curatum velis. |
| 9 | quid minus utibile fuit quam hoc ulcus tangere |
| 10 | aut nominare uxorem? iniectast spes patri |
| 11 | posse illam extrudi. cedo nunc porro: Phormio |
| 12 | dotem si accipiet, uxor ducendast domum: |
| 13 | quid fiet? GE. non enim ducet. AN. novi. ceterum |
| 14 | quom argentum repetent, nostra causa scilicet |
| 15 | in nervom potius ibit. GE. nil est, Antipho, |
| 16 | quin male narrando possit depravarier: |
| 17 | tu id quod bonist excerpi', dici' quod malist. |
| 18 | audi nunc contra: iam si argentum acceperit, |
| 19 | ducendast uxor, ut ais, concedo tibi: |
| 20 | spatium quidem tandem apparandi nuptias, |
| 21 | vocandi sacruficandi dabitur paullulum. |
| 22 | interea amici quod polliciti sunt dabunt: |
| 23 | inde iste reddet. AN. quam ob rem? aut quid dicet? GE. rogas? |
| 24 | 'quot res postilla monstra evenerunt mihi! |
| 25 | intro iit in aedis ater alienus canis; |
| 26 | anguis per inpluvium decidit de tegulis; |
| 27 | gallina cecinit; interdixit hariolus; |
| 28 | haruspex vetuit; ante brumam autem novi |
| 29 | negoti incipere!' quae causast iustissima. |
| 30 | haec fient. AN. ut modo fiant! GE. fient: me vide. |
| 31 | pater exit: abi, dic esse argentum Phaedriae. |