Terentius, Hecyra, 4, Scaena I. Myrrina Phidippus
| 1 | MY. Perii, quid agam? quo me vortam? quid viro meo respondebo |
| 2 | misera? nam audivisse vocem pueri visust vagientis; |
| 3 | ita corripuit derepente tacitu' sese ad filiam. |
| 4 | quod si rescierit peperisse eam, id qua causa clam me habuisse |
| 5 | dicam non edepol scio. |
| 6 | sed ostium concrepuit. credo ipsum exire ad me: nulla sum. |
| 7 | PH. uxor ubi me ad filiam ire sensit, se duxit foras: |
| 8 | atque eccam: video. quid ais, Myrrina? heus tibi dico. MY. mihine, vir? |
| 9 | PH. vir ego tuo' sim? tu virum me aut hominem deputas adeo esse? |
| 10 | nam si utrumvis horum, mulier, umquam tibi visus forem, |
| 11 | non sic ludibrio tuis factis habitus essem. MY. quibus? PH. at rogitas? |
| 12 | peperit filia: hem taces? ex qui? MY. istuc patrem rogare est aequom. |
| 13 | perii! ex quo censes nisi ex illo quoi datast nuptum obsecro? |
| 14 | PH. credo: neque adeo arbitrari patris est aliter. sed demiror |
| 15 | quid sit quam ob rem hunc tanto opere omnis nos celare volueris |
| 16 | partum, praesertim quom et recte et tempore suo pepererit. |
| 17 | adeon pervicaci esse animo ut puerum praeoptares perire, |
| 18 | ex quo firmiorem inter nos fore amicitiam posthac scires, |
| 19 | potiu' quam advorsum animi tui lubidinem esset cum illo nupta! |
| 20 | ego etiam illorum esse hanc culpam credidi, quae test penes. |
| 21 | MY. misera sum. PH. utinam sciam ita esse istuc! sed nunc mi in mentem venit |
| 22 | de hac re quod locuta es olim, quom illum generum cepimus: |
| 23 | nam negabas nuptam posse filiam tuam te pati |
| 24 | cum eo qui meretricem amaret, qui pernoctaret foris. |
| 25 | MY. (quamvis causam hunc suspicari quam ipsam veram mavolo.) |
| 26 | PH. multo priu' scivi quam tu illum habere amicam, Myrrina; |
| 27 | verum id vitium numquam decrevi esse ego adulescentiae; |
| 28 | nam id [omnibus] innatumst. at pol iam aderit se quoque etiam quom oderit. |
| 29 | sed ut olim te ostendisti, eadem esse nil cessavisti usque adhuc |
| 30 | ut filiam ab eo abduceres neu quod ego egissem esset ratum. |
| 31 | id nunc res indicium haec facit quo pacto factum volueris. |
| 32 | MY. adeon me esse pervicacem censes, quoi mater siem, |
| 33 | ut eo essem animo, si ex usu esset nostro hoc matrimonium? |
| 34 | PH. tun prospicere aut iudicare nostram in rem quod sit potes? |
| 35 | audisti ex aliquo fortasse qui vidisse eum diceret |
| 36 | exeuntem aut intro euntem ad amicam. quid tum postea? |
| 37 | si modeste ac raro haec fecit, nonne ea dissimulare nos |
| 38 | magis humanumst quam dare operam id scire qui nos oderit? |
| 39 | nam si is posset ab ea sese derepente avellere |
| 40 | quicum tot consuesset annos, non eum hominem ducerem |
| 41 | nec virum sati' firmum gnatae. MY. mitte adulescentem obsecro |
| 42 | et quae me peccasse ais. abi, solu' solum conveni, |
| 43 | roga velitne uxorem an non: si est ut dicat velle se, |
| 44 | redde; sin est autem ut nolit, recte ego consului meae. |
| 45 | PH. siquidem ille ipse non volt et tu sensisti in eo esse, Myrrina, |
| 46 | peccatum, aderam quoius consilio fuerat ea par prospici. |
| 47 | quam ob rem incendor ira esse ausam facere haec te iniussu meo. |
| 48 | interdico ne extulisse extra aedis puerum usquam velis. |
| 49 | sed ego stultior meis dictis parere hanc qui postulem. |
| 50 | ibo intro atque edicam servis nequoquam ecferri sinant. - |
| 51 | MY. nullam pol credo mulierem me miseriorem vivere: |
| 52 | nam ut hic laturus hoc sit, si ipsam rem ut siet resciverit, |
| 53 | non edepol clam me est, quom hoc quod leviust tam animo irato tulit; |
| 54 | nec qua via sententia eiu' possit mutari scio. |
| 55 | hoc mi unum ex plurumis miseriis relicuom fuerat malum, |
| 56 | si puerum ut tollam cogit, quoius nos qui sit nescimus pater. |
| 57 | nam quom compressast gnata, forma in tenebris nosci non quitast, |
| 58 | neque detractum tum quicquamst qui posset post nosci qui siet; |
| 59 | ipse eripuit vi, in digito quem habuit, virgini abiens anulum. |
| 60 | simul vereor Pamphilum ne orata nostra nequeat diutius |
| 61 | celare, quom sciet alienum puerum tolli pro suo. |