Terentius, Hecyra, 3, Scaena V. Laches Phidippus Pamphilus
| 1 | LA. Dixtin dudum illam dixisse se exspectare filium? |
| 2 | PH. factum. LA. venisse aiunt: redeat. PA. causam quam dicam patri |
| 3 | quam ob rem non redducam nescio. LA. quem ego hic audivi loqui? |
| 4 | PA. certum offirmare est viam me quam decrevi persequi. |
| 5 | LA. ipsus est de quo hoc agebam tecum. PA. salve, mi pater. |
| 6 | LA. gnate mi, salve. PH. bene factum te advenisse, Pamphile; |
| 7 | atque adeo, id quod maxumumst, salvom atque validum. PA. creditur. |
| 8 | LA. advenis modo? PA. admodum. LA. cedo, quid reliquit Phania |
| 9 | consobrinu' noster? PA. sane hercle homo voluptati obsequens |
| 10 | fuit dum vixit; et qui sic sunt haud multum heredem iuvant, |
| 11 | sibi vero hanc laudem relinquont 'vixit, dum vixit, bene.' |
| 12 | LA. tum tu igitur nil attulisti plus una hac sententia? |
| 13 | PA. quidquid est id quod reliquit, profuit. LA. immo obfuit; |
| 14 | nam illum vivom et salvom vellem. PH. inpune optare istuc licet: |
| 15 | ill' revivescet iam numquam; et tamen utrum malis scio. |
| 16 | LA. heri Philumenam ad se accersi hic iussit. dic iussisse te. |
| 17 | PH. noli fodere. iussi. LA. sed eam iam remittet. PH. scilicet. |
| 18 | PA. omnem rem scio ut sit gesta: adveniens audivi modo. |
| 19 | LA. at istos invidos di perdant qui haec lubenter nuntiant. |
| 20 | PA. ego me scio cavisse ne ulla merito contumelia |
| 21 | fieri a vobis posset; idque si nunc memorare hic velim |
| 22 | quam fideli animo et benigno in illam et clementi fui, |
| 23 | vere possum, ni te ex ipsa haec mage velim resciscere; |
| 24 | namque pacto maxume apud te meo erit ingenio fides, |
| 25 | quom illa, quae nunc in me iniquast, aequa de me dixerit. |
| 26 | neque mea culpa hoc discidium evenisse, id testor deos. |
| 27 | sed quando sese esse indignam deputat matri meae |
| 28 | quae concedat cuiusque mores toleret sua modestia, |
| 29 | neque alio pacto componi potest inter eas gratia, |
| 30 | segreganda aut mater a me est, Phidippe, aut Philumena. |
| 31 | nunc me pietas matri' potiu' commodum suadet sequi. |
| 32 | LA. Pamphile, haud invito ad auris sermo mi accessit tuos, |
| 33 | quom te postputasse omnis res prae parente intellego; |
| 34 | verum vide ne inpulsus ira prave insistas, Pamphile. |
| 35 | PA. quibus iris pulsu' nunc in illam iniquo' sim |
| 36 | quae numquam quicquam erga me commeritast, pater, |
| 37 | quod nollem, et saepe quod vellem meritam scio? |
| 38 | amoque et laudo et vehementer desidero; |
| 39 | nam fuisse erga me miro ingenio expertu' sum; |
| 40 | illique exopto ut relicuam vitam exigat |
| 41 | cum eo viro me qui sit fortunatior, |
| 42 | quandoquidem illam a me distrahit necessitas. |
| 43 | PH. tibi id in manust ne fiat. LA. si sanus sies: |
| 44 | iube illam redire. PA. non est consilium, pater: |
| 45 | matris servibo commodis. LA. quo abis? mane |
| 46 | mane, inquam: quo abis? - PH. quae haec est pertinacia? |
| 47 | LA. dixin, Phidippe, hanc rem aegre laturum esse eum? |
| 48 | quam ob rem te orabam filiam ut remitteres. |
| 49 | PH. non credidi edepol adeo inhumanum fore. |
| 50 | ita nunc is sibi me supplicaturum putat? |
| 51 | si est ut velit redducere uxorem, licet; |
| 52 | sin aliost animo, renumeret dotem huc, eat. |
| 53 | LA. ecce autem tu quoque proterve iracundus es! |
| 54 | PH. percontumax redisti huc nobis, Pamphile! |
| 55 | LA. decedet iam ira haec, etsi merito iratus est. |
| 56 | PH. quia paullum vobis accessit pecuniae, |
| 57 | sublati animi sunt. LA. etiam mecum litigas? |
| 58 | PH. deliberet renuntietque hodie mihi |
| 59 | velitne an non, ut alii, si huic non est, siet. |
| 60 | LA. Phidippe, ades, audi paucis. - abiit. quid mea? |
| 61 | postremo inter se transigant ipsi ut lubet, |
| 62 | quando nec gnatu' neque hic mi quicquam obtemperant, |
| 63 | quae dico parvi pendunt. porto hoc iurgium |
| 64 | ad uxorem quoius haec fiunt consilio omnia, |
| 65 | atque in eam hoc omne quod mihi aegrest evomam. |