Terentius, Heauton, 3, Scaena II. Syrus Chremes
| 1 | SY. Hac illac circumcursa; inveniundumst tamen |
| 2 | argentum: intendenda in senemst fallacia. |
| 3 | CH. num me fefellit hosce id struere? videlicet |
| 4 | ill' Cliniai servo' tardiusculust; |
| 5 | idcirco huic nostro traditast provincia. |
| 6 | SY. quis hic loquitur? perii. numnam haec audivit? CH. Syre. SY. hem. |
| 7 | CH. quid tu istic? SY. recte equidem; sed te miror, Chreme, |
| 8 | tam mane, qui heri tantum biberis. CH. nil nimis. |
| 9 | SY. 'nil' narras? visa verost, quod dici solet, |
| 10 | aquilae senectus. CH. heia. SY. mulier commoda et |
| 11 | faceta haec meretrix. CH. sane. SY. idem visast tibi? |
| 12 | et quidem hercle forma luculenta. CH. sic satis. |
| 13 | SY. ita non ut olim, sed uti nunc, sane bona; |
| 14 | minimeque miror Clinia hanc si deperit. |
| 15 | sed habet patrem quendam avidum, miserum atque aridum |
| 16 | vicinum hunc: nostin? at quasi is non ditiis |
| 17 | abundet, gnatus eius profugit inopia. |
| 18 | scis esse factum ut dico? CH. quid ego ni sciam? |
| 19 | hominem pistrino dignum! SY. quem? CH. istunc servolum |
| 20 | dico adulescenti' . . SY. Syre, tibi timui male! |
| 21 | CH. qui passus est id fieri. SY. quid faceret? CH. rogas? |
| 22 | aliquid reperiret, fingeret fallacias |
| 23 | unde esset adulescenti amicae quod daret, |
| 24 | atque hunc difficilem invitum servaret senem. |
| 25 | SY. garris. CH. haec facta ab illo oportebant, Syre. |
| 26 | SY. eho quaeso laudas qui eros fallunt? CH. in loco |
| 27 | ego vero laudo. SY. recte sane. CH. quippe qui |
| 28 | magnarum saepe id remedium aegritudinumst: |
| 29 | iam huic mansisset unicus gnatus domi. |
| 30 | SY. iocone an serio ille haec dicat nescio; |
| 31 | nisi mihi quidem addit animum quo lubeat magis. |
| 32 | CH. et nunc quid exspectat, Syre? an dum hic denuo |
| 33 | abeat, quom tolerare illius sumptus non queat? |
| 34 | nonne ad senem aliquam fabricam fingit? SY. stolidus est. |
| 35 | CH. at te adiutare oportet adulescentuli |
| 36 | causa. SY. facile equidem facere possum si iubes; |
| 37 | etenim quo pacto id fieri soleat calleo. |
| 38 | CH. tanto hercle melior. SY. non est mentiri meum. |
| 39 | CH. fac ergo. SY. at heus tu facito dum eadem haec memineris |
| 40 | siquid huiu' simile forte aliquando evenerit, |
| 41 | ut sunt humana, tuos ut faciat filius. |
| 42 | CH. non usu' veniet, spero. SY. spero hercle ego quoque, |
| 43 | neque eo nunc dico quo quicquam illum senserim; |
| 44 | sed siquid, nequid. quae sit eius aetas vides; |
| 45 | et ne ego te, si usu' veniat, magnifice, Chreme, |
| 46 | tractare possim. CH. de istoc, quom usu' venerit, |
| 47 | videbimus quid opu' sit: nunc istuc age. - |
| 48 | SY. numquam commodius umquam erum audivi loqui, |
| 49 | nec quom male facerem crederem mi inpunius |
| 50 | licere. quisnam a nobis egreditur foras? |