Terentius, Heauton, 1, Scaena II. Clitipho Chremes
| 1 | CL. Nil adhuc est quod vereare, Clinia: haudquaquam etiam cessant |
| 2 | et illam simul cum nuntio tibi hic adfuturam hodie scio. |
| 3 | proin tu sollicitudinem istam falsam quae te excruciat mittas. |
| 4 | CH. quicum loquitur filius? |
| 5 | CL. pater adest quem volui: adibo. pater, opportune advenis. |
| 6 | CH. quid id est? CL. hunc Menedemum nostin nostrum vicinum? CH. probe. |
| 7 | CL. huic filium scis esse? CH. audivi esse in Asia. CL. non est, pater: |
| 8 | apud nos est. CH. quid ais? CL. advenientem, e navi egredientem ilico |
| 9 | abduxi ad cenam; nam mihi cum iam inde usque a pueritia |
| 10 | fuit semper familiaritas. CH. voluptatem magnam nuntias. |
| 11 | quam vellem Menedemum invitatum ut nobiscum esset, amplius |
| 12 | ut hanc laetitiam necopinanti primus obicerem domi! |
| 13 | atque etiam nunc tempus est. CL. cave faxis: non opus est, pater. |
| 14 | CH. quapropter? CL. quia enim incertumst etiam quid se faciat. modo venit; |
| 15 | timet omnia, patris iram et animum amicae se erga ut sit suae. |
| 16 | eam misere amat; propter eam haec turba atque abitio evenit. CH. scio. |
| 17 | CL. nunc servolum ad eam in urbem misit et ego nostrum una Syrum. |
| 18 | CH. quid narrat? CL. quid ille? miserum se esse. CH. miserum? quem minu' crederest? |
| 19 | quid relicuist quin habeat quae quidem in homine dicuntur bona? |
| 20 | parentis, patriam incolumem, amicos genu' cognatos ditias. |
| 21 | atque haec perinde sunt ut illius animu' qui ea possidet: |
| 22 | qui uti scit bona; illi qui non utitur recte mala. |
| 23 | CL. immo ill' fuit senex inportunu' semper, et nunc nil magis |
| 24 | vereor quam nequid in illum iratu' plus satis faxit, pater. |
| 25 | CH. illene? (sed reprimam me: nam in metu esse hunc illist utile.) |
| 26 | CL. quid tute tecum? CH. dicam: ut ut erat, mansum tamen oportuit. |
| 27 | fortasse aliquanto iniquior erat praeter eius lubidinem: |
| 28 | pateretur; nam quem ferret si parentem non ferret suom? |
| 29 | huncin erat aequom ex illius more an illum ex huiu' vivere? |
| 30 | et quod illum insimulat durum id non est; nam parentum iniuriae |
| 31 | uniu' modi sunt ferme, paullo qui est homo tolerabilis: |
| 32 | scortari crebro nolunt, nolunt crebro convivarier, |
| 33 | praebent exigue sumptum; atque haec sunt tamen ad virtutem omnia. |
| 34 | verum ubi animus semel se cupiditate devinxit mala, |
| 35 | necessest, Clitipho, consilia consequi consimilia. hoc |
| 36 | scitumst: periclum ex aliis facere tibi quod ex usu siet. |
| 37 | CL. ita credo. CH. ego ibo hinc intro, ut videam nobis quid in cena siet. |
| 38 | tu, ut tempus est diei, vide sis nequo hinc abeas longius. |