Terentius, Eunuchus, 1, Scaena II. Thais Phaedria Parmeno
| 1 | TH. Miseram me, vereor ne illud graviu' Phaedria |
| 2 | tulerit neve aliorsum atque ego feci acceperit, |
| 3 | quod heri intro missu' non est. PH. totus, Parmeno, |
| 4 | tremo horreoque, postquam aspexi hanc. PA. bono animo es: |
| 5 | accede ad ignem hunc, iam calesces plus satis. |
| 6 | TH. quis hic loquitur? ehem tun hic eras, mi Phaedria? |
| 7 | quid hic stabas? quor non recta intro ibas? PA. ceterum |
| 8 | de exclusione verbum nullum? TH. quid taces? |
| 9 | PH. sane quia vero haec mihi patent semper fores |
| 10 | aut quia sum apud te primu'. TH. missa istaec face. |
| 11 | PH. quid 'missa'? o Thais, Thais, utinam esset mihi |
| 12 | pars aequa amori' tecum ac pariter fieret, |
| 13 | ut aut hoc tibi doleret itidem ut mihi dolet |
| 14 | aut ego istuc abs te factum nihili penderem! |
| 15 | TH. ne crucia te obsecro, anime mi, Phaedria. |
| 16 | non pol quo quemquam plus amem aut plus diligam |
| 17 | feci; sed ita erat res, faciundum fuit. |
| 18 | PA. credo, ut fit, misera prae amore exclusti hunc foras. |
| 19 | TH. sicin agi', Parmeno? age; sed huc qua gratia |
| 20 | te accersi iussi, ausculta. PH. fiat. TH. dic mihi |
| 21 | hoc primum, potin est hic tacere? PA. egon? optume. |
| 22 | verum heus tu, hac lege tibi meam adstringo fidem: |
| 23 | quae vera audivi taceo et contineo optume; |
| 24 | sin falsum aut vanum aut finctumst, continuo palamst: |
| 25 | plenus rimarum sum, hac atque illac perfluo. |
| 26 | proin tu, taceri si vis, vera dicito. |
| 27 | TH. Samia mihi mater fuit: ea habitabat Rhodi. |
| 28 | PA. potest taceri hoc. TH. ibi tum matri parvolam |
| 29 | puellam dono quidam mercator dedit |
| 30 | ex Attica hinc abreptam. PH. civemne? TH. arbitror; |
| 31 | certum non scimu': matri' nomen et patris |
| 32 | dicebat ipsa: patriam et signa cetera |
| 33 | neque scibat neque per aetatem etiam potis erat. |
| 34 | mercator hoc addebat: e praedonibus, |
| 35 | unde emerat, se audisse abreptam e Sunio. |
| 36 | mater ubi accepit, coepit studiose omnia |
| 37 | docere, educere, ita uti si esset filia. |
| 38 | sororem plerique esse credebant meam. |
| 39 | ego cum illo, quocum tum uno rem habebam hospite, |
| 40 | abii huc: qui mihi reliquit haec quae habeo omnia. |
| 41 | PA. utrumque hoc falsumst: effluet. TH. qui istuc? PA. quia |
| 42 | neque tu uno eras contenta neque solus dedit; |
| 43 | nam hic quoque bonam magnamque partem ad te attulit. |
| 44 | TH. itast; sed sine me pervenire quo volo. |
| 45 | interea miles qui me amare occeperat |
| 46 | in Cariamst profectu'; te interea loci |
| 47 | cognovi. tute scis postilla quam intumum |
| 48 | habeam te et mea consilia ut tibi credam omnia. |
| 49 | PH. ne hoc quidem tacebit Parmeno. PA. oh dubiumne id est? |
| 50 | TH. hoc agite, amabo. mater mea illic mortuast |
| 51 | nuper; eiu' frater aliquantum ad remst avidior. |
| 52 | is ubi esse hanc forma videt honesta virginem |
| 53 | et fidibu' scire, pretium sperans ilico |
| 54 | producit, vendit. forte fortuna adfuit |
| 55 | hic meus amicus: emit eam dono mihi |
| 56 | inprudens harum rerum ignaru'que omnium. |
| 57 | is venit: postquam sensit me tecum quoque |
| 58 | rem habere, fingit causas ne det sedulo: |
| 59 | ait, si fidem habeat se iri praepositum tibi |
| 60 | apud me, ac non id metuat, ne, ubi acceperim, |
| 61 | sese relinquam, velle se illam mihi dare; |
| 62 | verum id vereri. sed ego quantum suspicor, |
| 63 | ad virginem animum adiecit. PH. etiamne amplius? |
| 64 | TH. nil; nam quaesivi. nunc ego eam, mi Phaedria, |
| 65 | multae sunt causae quam ob rem cupio abducere: |
| 66 | primum quod soror est dicta; praeterea ut suis |
| 67 | restituam ac reddam. sola sum; habeo hic neminem |
| 68 | neque amicum neque cognatum: quam ob rem, Phaedria, |
| 69 | cupio aliquos parere amicos beneficio meo. |
| 70 | id amabo adiuta me, quo id fiat facilius: |
| 71 | sine illum priores partis hosce aliquot dies |
| 72 | apud me habere. nil respondes? PH. pessuma, |
| 73 | egon quicquam cum istis factis tibi respondeam? |
| 74 | PA. eu noster, laudo: tandem perdoluit: vir es. |
| 75 | PH. aut ego nescibam quorsum tu ires? 'parvola |
| 76 | hinc est abrepta; eduxit mater pro sua; |
| 77 | soror dictast; cupio abducere, ut reddam suis': |
| 78 | nempe omnia haec nunc verba huc redeunt denique: |
| 79 | ego excludor, ille-recipitur. qua gratia? |
| 80 | nisi si illum plus amas quam me et istam nunc times |
| 81 | quae advectast ne illum talem praeripiat tibi. |
| 82 | TH. egon id timeo? PH. quid te ergo aliud sollicitat? cedo. |
| 83 | num solus ille dona dat? num ubi meam |
| 84 | benignitatem sensisti in te claudier? |
| 85 | nonne ubi mi dixti cupere te ex Aethiopia |
| 86 | ancillulam, relictis rebus omnibus |
| 87 | quaesivi? porro eunuchum dixti velle te, |
| 88 | quia solae utuntur is reginae; repperi, |
| 89 | heri minas viginti pro ambobus dedi. |
| 90 | tamen contemptus abs te haec habui in memoria: |
| 91 | ob haec facta abs te spernor? TH. quid istic, Phaedria? |
| 92 | quamquam illam cupio abducere atque hac re arbitror |
| 93 | id fieri posse maxume, verum tamen |
| 94 | potius quam te inimicum habeam, faciam ut iusseris. |
| 95 | PH. utinam istuc verbum ex animo ac vere diceres |
| 96 | 'potius quam te inimicum habeam'! si istuc crederem |
| 97 | sincere dici, quidvis possem perpeti. |
| 98 | PA. labascit victus uno verbo quam cito! |
| 99 | TH. ego non ex animo misera dico? quam ioco |
| 100 | rem voluisti a me tandem, quin perfeceris? |
| 101 | ego impetrare nequeo hoc abs te, biduom |
| 102 | saltem ut concedas solum. PH. siquidem biduom: |
| 103 | verum ne fiant isti viginti dies. |
| 104 | TH. profecto non plus biduom aut . . PH. 'aut' nil moror. |
| 105 | TH. non fiet: hoc modo sine te exorem. PH. scilicet |
| 106 | faciundumst quod vis. TH. merito te amo, bene facis. |
| 107 | PH. rus ibo: ibi hoc me macerabo biduom. |
| 108 | ita facere certumst: mos gerundust Thaidi. |
| 109 | tu, Parmeno, huc fac illi adducantur. PA. maxume. |
| 110 | PH. in hoc biduom, Thais, vale. TH. mi Phaedria, |
| 111 | et tu. numquid vis aliud? PH. egone quid velim? |
| 112 | cum milite istoc praesens absens ut sies; |
| 113 | dies noctesque me ames, me desideres, |
| 114 | me somnies, me exspectes, de me cogites, |
| 115 | me speres, me te oblectes, mecum tota sis: |
| 116 | meu' fac sis postremo animu' quando ego sum tuos.- |
| 117 | TH. me miseram, forsitan hic mihi parvam habeat fidem |
| 118 | atque ex aliarum ingeniis nunc me iudicet. |
| 119 | ego pol, quae mihi sum conscia, hoc certo scio |
| 120 | neque me finxisse falsi quicquam neque meo |
| 121 | cordi esse quemquam cariorem hoc Phaedria. |
| 122 | et quidquid huiu' feci causa virginis |
| 123 | feci; nam me eiu' fratrem spero propemodum |
| 124 | iam repperisse, adulescentem adeo nobilem; |
| 125 | et is hodie venturum ad me constituit domum. |
| 126 | concedam hinc intro atque exspectabo dum venit. |