Terentius, Adelphi, 1, Scaena I. Micio
| 1 | Storax! non rediit hac nocte a cena Aeschinus |
| 2 | neque servolorum quisquam, qui advorsum ierant. |
| 3 | profecto hoc vere dicunt: si absis uspiam |
| 4 | atque ibi si cesses, evenire ea satius est, |
| 5 | quae in te uxor dicit et quae in animo cogitat |
| 6 | irata, quam illa quae parentes propitii. |
| 7 | uxor, si cesses, aut te amare cogitat |
| 8 | aut helluari aut potare atque animo obsequi |
| 9 | et tibi bene esse, soli sibi quom sit male. |
| 10 | ego quia non rediit filius quae cogito! |
| 11 | quibus nunc sollicitor rebus! ne aut ille alserit |
| 12 | aut uspiam ceciderit ac praefregerit |
| 13 | aliquid. vah, quemquamne hominem in animum stituere |
| 14 | parare quod sit carius quam ipse est sibi! |
| 15 | atque ex me hic natus non est, sed fratre ex meo. |
| 16 | dissimili is studiost iam inde ab adulescentia. |
| 17 | ego hanc clementem vitam urbanam atque otium |
| 18 | secutus sum et, quod fortunatum isti putant, |
| 19 | uxorem numquam habui. ille contra haec omnia: |
| 20 | ruri agere vitam, semper parce ac duriter |
| 21 | se habere, uxorem duxit, nati filii |
| 22 | duo: inde ego hunc maiorem adoptavi mihi: |
| 23 | eduxi a parvolo, habui, amavi pro meo; |
| 24 | in eo me oblecto: solum id est carum mihi. |
| 25 | ille ut item contra me habeat facio sedulo: |
| 26 | do, praetermitto, non necesse habeo omnia |
| 27 | pro meo iure agere: postremo, alii clanculum |
| 28 | patres quae faciunt, quae fert adulescentia, |
| 29 | ea ne me celet consuefeci filium. |
| 30 | nam qui mentiri aut fallere insuerit patrem |
| 31 | hau dubie tanto magis audebit ceteros. |
| 32 | pudore et liberalitate liberos |
| 33 | retinere satius esse credo quam metu. |
| 34 | haec fratri mecum non conveniunt neque placent |
| 35 | venit ad me saepe clamans quid agis, Micio? |
| 36 | quor perdis adulescentem nobis? quor amat? |
| 37 | quor potat? quor tu his rebus sumptum suggeris |
| 38 | vestitu nimio indulges? nimium ineptus es. |
| 39 | nimium ipsest durus praeter aequomque et bonum, |
| 40 | o et errat longe mea quidem sententia, |
| 41 | qui imperium credat gravius esse aut stabilius |
| 42 | vi quod fit, quam illud quod amicitia adiungitur. |
| 43 | mea sic est ratio et sic animum induco meum |
| 44 | malo coactus qui suom officium facit, |
| 45 | dum id rescitum iri credit, tantisper cavet: |
| 46 | si sperat fore clam, rursum ad ingenium redit. |
| 47 | ille quem beneficio adiungas ex animo facit, |
| 48 | studet par referre, praesens absensque idem erit. |
| 49 | hoc patriumst, potius consuefacere filium |
| 50 | sua sponte recte facere quam alieno metu: |
| 51 | hoc pater ac dominus interest. hoc qui nequit, |
| 52 | fateatur nescire imperare liberis. |
| 53 | sed estne hic ipsus, de quo agebam? et certe is |
| 54 | nescio quid tristem video: credo iam, ut solet |
| 55 | iurgabit. salvom te advenire, Demea, |
| 56 | gaudemus. |