Serenus Sammonicus, Medicinalis, XXIII. Praecordiis sanandis
| 1 | languida si duro turgent praecordia morbo, |
| 2 | miscetur mulsae farris sextarius undae |
| 3 | nec non et lini tunsum siliquaeque legumen: |
| 4 | haec decocta simul nondumque tepentia nectes. |
| 5 | Aut quae poma Cydon Cretaeis misit ab oris |
| 6 | cocta lines, durum ut possis mollire tumorem. |
| 7 | Ocima praeterea bulbive linuntur amari. |
| 8 | Proderit et lymphis corpus mersare marinis. |
| 9 | Quin etiam catulum lactantem adponere membris |
| 10 | convenit: omne malum transcurrere fertur in illum; |
| 11 | cui tamen extincto munus debetur humandi. |
| 12 | Humanos quoque contactus mala tanta sequuntur |
| 13 | et iunctus vitium ducit de coniuge coniux. |
| 14 | Quod superest styraci iunges ramenta carinae |
| 15 | quodque decem ex rebus confit simul atque vocatur, |
| 16 | masticis addentur fractae iam mollia farra: |
| 17 | talibus auxiliis praecordia fota resident. |