Seneca, Medea, 4, Scaena I. Nutrix Chorus
| 1 | Nut. pavet animus, horret: magna pernicies adest. |
| 2 | immane quantum augescit et semet dolor |
| 3 | accendit ipse vimque praeteritam integrat. |
| 4 | vidi furentem saepe et aggressam deos, |
| 5 | caelum trahentem: maius his, maius parat |
| 6 | Medea monstrum. namque ut attonito gradu |
| 7 | evasit et penetrale funestum attigit, |
| 8 | totas opes effundit et quidquid diu |
| 9 | etiam ipsa timuit promit atque omnem explicat |
| 10 | turbam malorum, arcana secreta abdita, |
| 11 | et triste laeva +comparans+ sacrum manu |
| 12 | pestes vocat quascumque ferventis creat |
| 13 | harena Libyae quasque perpetua nive |
| 14 | Taurus coercet frigore Arctoo rigens, |
| 15 | et omne monstrum. tracta magicis cantibus |
| 16 | squamifera latebris turba desertis adest. |
| 17 | hic saeva serpens corpus immensum trahit |
| 18 | trifidamque linguam exertat et quaerit quibus |
| 19 | mortifera veniat: carmine audito stupet |
| 20 | tumidumque nodis corpus aggestis plicat |
| 21 | cogitque in orbes. ?parva sunt? inquit ?mala |
| 22 | et vile telum est, ima quod tellus creat: |
| 23 | caelo petam venena. iam iam tempus est |
| 24 | aliquid movere fraude vulgari altius. |
| 25 | huc ille vasti more torrentis iacens |
| 26 | descendat anguis, cuius immensos duae, |
| 27 | maior minorque, sentiunt nodos ferae |
| 28 | (maior Pelasgis apta, Sidoniis minor), |
| 29 | pressasque tandem solvat Ophiuchus manus |
| 30 | virusque fundat; adsit ad cantus meos |
| 31 | lacessere ausus gemina Python numina, |
| 32 | et Hydra et omnis redeat Herculea manu |
| 33 | succisa serpens, caede se reparans sua. |
| 34 | tu quoque relictis pervigil Colchis ades, |
| 35 | sopite primum cantibus, serpens, meis.? |
| 36 | postquam evocavit omne serpentum genus, |
| 37 | congerit in unum frugis infaustae mala: |
| 38 | quaecumque generat invius saxis Eryx, |
| 39 | quae fert opertis hieme perpetua iugis |
| 40 | sparsus cruore Caucasus Promethei, |
| 41 | pharetraque pugnax Medus aut Parthi leves, |
| 42 | et quis sagittas divites Arabes linunt |
| 43 | aut quos sub axe frigido sucos legunt |
| 44 | lucis Suebae nobiles Hyrcaniis; |
| 45 | quodcumque tellus vere nidifico creat |
| 46 | aut rigida cum iam bruma decussit decus |
| 47 | nemorum et nivali cuncta constrinxit gelu, |
| 48 | quodcumque gramen flore mortifero viret, |
| 49 | dirusque tortis sucus in radicibus |
| 50 | causas nocendi gignit, attrectat manu. |
| 51 | Haemonius illas contulit pestes Athos, |
| 52 | has Pindus ingens, illa Pangaei iugis |
| 53 | teneram cruenta falce deposuit comam; |
| 54 | has aluit altum gurgitem Tigris premens, |
| 55 | Danuvius illas, has per arentes plagas |
| 56 | tepidis Hydaspes gemmifer currens aquis, |
| 57 | nomenque terris qui dedit Baetis suis |
| 58 | Hesperia pulsans maria languenti vado. |
| 59 | haec passa ferrum est, dum parat Phoebus diem, |
| 60 | illius alta nocte succisus frutex; |
| 61 | at huius ungue secta cantato seges. |
| 62 | mortifera carpit gramina ac serpentium |
| 63 | saniem exprimit miscetque et obscenas aves |
| 64 | maestique cor bubonis et raucae strigis |
| 65 | exsecta vivae viscera. haec scelerum artifex |
| 66 | discreta ponit: his rapax vis ignium, |
| 67 | his gelida pigri frigoris glacies inest. |
| 68 | addit venenis verba non illis minus |
| 69 | metuenda. sonuit ecce vesano gradu |
| 70 | canitque. mundus vocibus primis tremit. |