Seneca, Hercules Oetaeus, Scaena VII. Hyllus Alcmene Hercules Philoctetes tacitus
| 1 | Hyllus Pro lux acerba, pro capax scelerum dies! |
| 2 | nurus Tonantis occidit, natus iacet, |
| 3 | nepos supersum; scelere materno hic perit, |
| 4 | fraude illa capta est -- quis per annorum vices |
| 5 | totoque in aevo poterit aerumnas senex |
| 6 | referre tantas? unus eripuit dies |
| 7 | parentem utrumque; cetera ut sileam mala |
| 8 | parcamque fatis, Herculem amitto patrem. |
| 9 | Al. Compesce voces, inclutum Alcidae genus |
| 10 | miseraeque fato similis Alcmenae nepos: |
| 11 | longus dolorem forsitan vincet sopor. |
| 12 | Sed ecce, lassam deserit mentem quies |
| 13 | redditque morbo corpus et luctum mihi. |
| 14 | He. Quid hoc? rigenti cernitur Trachin iugo |
| 15 | an inter astra positus evasi genus |
| 16 | mortale tandem? quis mihi caelum parat? |
| 17 | te te, pater, iam video, placatam quoque |
| 18 | specto novercam. quis sonus nostras ferit |
| 19 | caelestis aures? Iuno me generum vocat. |
| 20 | video nitentem regiam clari aetheris |
| 21 | Phoebique tritam flammea zonam rota. |
| 22 | cubile video Noctis; hinc tenebras vocat. |
| 23 | Quid hoc? quis axem cludit et ab ipsis, pater, |
| 24 | deducit astris? ora Phoebeus modo |
| 25 | afflabat axis, tam prope a caelo fui -- |
| 26 | Trachina video; quis mihi terras dedit? |
| 27 | Oete modo infra steterat ac totus fuit |
| 28 | suppositus orbis; tam bene excideras, dolor! |
| 29 | cogis fateri -- parce et hanc vocem occupa. |
| 30 | Haec, Hylle, dona matris? hoc munus parat? |
| 31 | utinam liceret stipite ingesto impiam |
| 32 | effringere animam quale Amazonium malum |
| 33 | circa nivalis Caucasi domui latus. |
| 34 | o cara Megara, tune cum furerem mihi |
| 35 | coniunx fuisti? stipitem atque arcus date, |
| 36 | dextra inquinetur, laudibus maculam imprimam, |
| 37 | summus legatur femina Herculeus labor. |
| 38 | Hy. Compesce diras, genitor, irarum minas; |
| 39 | habet, peractum est, quas petis poenas dedit: |
| 40 | sua perempta dextera mater iacet. |
| 41 | He.Cecidit dolose: manibus irati Herculis |
| 42 | occidere meruit; perdidit comitem Lichas. |
| 43 | saevire in ipsum corpus exanime impetus |
| 44 | atque ira cogit. cur minis nostris caret |
| 45 | ipsum cadaver? pabulum accipiant ferae. |
| 46 | Hy. Plus misera laeso doluit, hinc aliquid quoque |
| 47 | detrahere velles: occidit dextra sua, |
| 48 | tuo dolore; plura quam poscis tulit. |
| 49 | Sed non cruentae sceleribus nuptae iaces |
| 50 | nec fraude matris: Nessus hos struxit dolos |
| 51 | ictus sagittis qui tuis vitam expulit. |
| 52 | cruore tincta est palla semiferi, pater, |
| 53 | Nessusque nunc has exigit poenas sibi. |
| 54 | He. Bene est, peractum est, fata se nostra explicant; |
| 55 | lux ista summa est: quercus hanc sortem mihi |
| 56 | fatidica quondam dederat et Parnassio |
| 57 | Cirrhaea quatiens templa mugitu nemus: |
| 58 | 'dextra perempti victor, Alcide, viri |
| 59 | olim iacebis; hic tibi emenso freta |
| 60 | terrasque et umbras finis extremus datur.' |
| 61 | nil querimur ultra: decuit hunc finem dari, |
| 62 | ne quis superstes Herculis victor foret. |
| 63 | Nunc mors legatur clara memoranda incluta, |
| 64 | me digna prorsus: nobilem hunc faciam diem. |
| 65 | caedatur omnis silva et Oetaeum nemus |
| 66 | succumbat: ingens Herculem accipiat rogus, |
| 67 | sed ante mortem. Tu, genus Poeantium, |
| 68 | hoc triste nobis, iuvenis, officium appara: |
| 69 | Herculea totum flamma succendat diem. |
| 70 | Ad te preces nunc, Hylle, supremas fero: |
| 71 | est clara captas inter, in voltu genus |
| 72 | regnumque referens, Euryto virgo edita |
| 73 | Iole: tuis hanc facibus et thalamis para. |
| 74 | victor cruentus abstuli patriam lares |
| 75 | nihilque miserae praeter Alciden dedi-- |
| 76 | et ipse rapitur. penset aerumnas suas, |
| 77 | Iovis nepotem foveat et natum Herculis; |
| 78 | tibi illa pariat quidquid ex nobis habet. |
| 79 | Tuque ipsa planctus pone funereos, precor, |
| 80 | o clara genetrix: vivet Alcides tibi. |
| 81 | virtute nostra paelicem feci tuam |
| 82 | credi novercam, sive nascenti Herculi |
| 83 | nox illa certa est sive mortalis meus |
| 84 | pater est. licet sit falsa progenies mei, |
| 85 | materna culpa cesset et crimen Iovis, |
| 86 | merui parentem: contuli caelo decus, |
| 87 | natura me concepit in laudes Iovis. |
| 88 | quin ipse, quamquam Iuppiter, credi meus |
| 89 | pater esse gaudet; parce iam lacrimis, parens: |
| 90 | superba matres inter Argolicas eris. |
| 91 | quid tale Iuno genuit aetherium gerens |
| 92 | sceptrum et Tonanti nupta? mortali tamen |
| 93 | caelum tenens invidit, Alciden suum |
| 94 | dici esse voluit. Perage nunc, Titan, vices |
| 95 | solus relictus: ille qui vester comes |
| 96 | ubique fueram, Tartara et manes peto. |
| 97 | hanc tamen ad imos perferam laudem inclutam, |
| 98 | quod nulla pestis fudit Alciden palam |
| 99 | omnemque pestem vicit Alcides palam. |