| 1 | Amph: Pro numinum vis summa, pro caelestium rector parensque, cuius excussis tremunt humana telis, impiam regis feri compesce dextram! quid deos frustra precor? ubicumque es, audi, nate. |
| 2 | cur subito labant agitata motu templa? cur mugit solum? [infernus imo sonuit e fundo fragor] audimur! est est sonitus Herculei gradus. |
| 3 | Chorus: O Fortuna viris invida fortibus, quam non aequa bonis praemia dividis. |
| 4 | Eurystheus facili regnet in otio: Alcmena genitus bella per omnia monstris exagitet caeliferam manum: serpentis resecet colla feracia, deceptis referat mala sororibus, cum somno dederit pervigiles genu* pomis divitibus praepositus draco. |
| 5 | Intravit Scythiae multivagas domos et gentes patriis sedibus hospites, calcavitque freti terga rigentia et mutis tacitum litoribus mare. |
| 6 | illic dura carent aequora fluctibus, et qua plena rates carbasa tenderent, intonsis teritur semita Sarmatis, stat pontus, vicibus mobilis annuis, navem nunc facilis nunc equitem pati. |
| 7 | illic quae viduis gentibus imperat, aurato religans ilia balteo, detraxit ^ spolium nobile corpori et peltam et nivei vincula pectoris. |
| 8 | victorem posito suspiciens genu. |
| 9 | Qua spe praecipites actus ad inferos, audax ire vias inremeabiles, vidisti Siculae regna Proserpinae? illic nulla noto nulla favonio consurgunt tumidis fluctibus aequora: non illic geminum Tyndaridae genus succurrunt timidis sidera navibus: stat pigro pelagus gurgite languidum, et cum Mors avidis pallida dentibus gentes innumeras manibus intulit, uno tot populi remige transeunt. |
| 10 | Evincas utinam iura ferae Stygis Parcarumque colos non revocabiles. |
| 11 | hic qui rex populis pluribus imperat, bello cum peteres Nestoream Pylon, tecum conseruit pestiferas manus telum tergemina cuspide praeferens: effugit tenui vulnere saucius et mortis dominus pertimuit mori. |
| 12 | fatum rumpe manu, tristibus inferis prospectus pateat lucis et invius limes det faciles ad superos vias. |
| 13 | Immites potuit flectere cantibus umbrarum dominos et prece supplici Orpheus, Eurydicen dum repetit suam. |
| 14 | quae silvas et aves saxaque traxerat ars, quae praebuerat fluminibus moras, ad cuius sonitum constiterant ferae, mulcet non solitis vocibus inferos et surdis resonat clarius in locis, deflent Eurydicen Threiciae nurus, deflent et lacrimis difficiles dei, et qui fronte nimis crimina tetrica quaerunt ac veteres excutiunt reos flentes Eurydicen iuridici sedent, tandem mortis ait 'vincimur' arbiter, 'evade ad superos, lege tamen data: tu post terga tui perge viri comes, tu non ante tuam respice coniugem, quam cum clara deos obtulerit dies Spartam que aderit ianua Taenari'. |
| 15 | odit verus amor nec patitur moras: munus dum properat cernere, perdidit. |
| 16 | Quae vinci potuit regia carmine. |
| 17 | haec vinci poterit regia viribus. |