Seneca, De Beneficiis Ed.2, 2, 30

monumenta.ch > Seneca > 23 > 10 > 35 > 96 > 16 > 97 > 87 > 22 > 86 > 84 > 34 > 83 > 82 > 24 > 2 > 28 > 30
Seneca, De Beneficiis Ed.2, 2, 29 <<< >>> 31

Seneca, De Beneficiis Ed.2, 2, 30

1 Haec, mi Liberalis, necessaria credidi, et quia loquendum aliquid de maximis beneficiis erat, cum de minutis loqueremur, et quia inde manat etiam in cetera huius detestabilis vitii audacia.2 Cui enim respondebit grate, quod munus existimabit aut magnum aut reddendum, qui summa beneficia spernit? Cui salutem, cui spiritum debebit, qui vitam accepisse se a dis negat, quam cotidie ab illis petit? Quicumque ergo gratos esse docet, et hominum causam agit et deorum, quibus nullius rei indigentibus, positis extra desiderium, referre nihilo minus gratiam possumus.3 Non est, quod quisquam excusationem mentis ingratae ab infirmitate atque inopia petat et dicat: " Quid enim faciam et quomodo? Quando superioribus dominisque rerum omnium gratiam referam? " Referre facile est, si avarus es, sine impendio, si iners, sine opera.4 Eodem quidem momento, quo obligatus es, si vis, cum quolibet paria fecisti, quoniam, qui libenter beneficium accipit, reddidit.