Propertius, Elegiae, 4, II
| 1 | quid mirare meas tot in uno corpore formas, |
| 2 | accipe Vertumni signa paterna dei. |
| 3 | Tuscus ego Tuscis orior, nec paenitet inter |
| 4 | proelia Volsinios deseruisse focos. |
| 5 | haec me turba iuvat, nec templo laetor eburno: |
| 6 | Romanum satis est posse videre Forum. |
| 7 | hac quondam Tiberinus iter faciebat, et aiunt |
| 8 | remorum auditos per vada pulsa sonos: |
| 9 | at postquam ille suis tantum concessit alumnis, |
| 10 | Vertumnus verso dicor ab amne deus. |
| 11 | seu, quia vertentis fructum praecepimus anni, |
| 12 | Vertumni rursus credidit esse sacrum. |
| 13 | prima mihi variat liventibus uva racemis, |
| 14 | et coma lactenti spicea fruge tumet; |
| 15 | hic dulcis cerasos, hic autumnalia pruna |
| 16 | cernis et aestivo mora rubere die; |
| 17 | insitor hic solvit pomosa vota corona, |
| 18 | cum pirus invito stipite mala tulit. |
| 19 | mendax fama, noces: alius mihi nominis index: |
| 20 | de se narranti tu modo crede deo. |
| 21 | opportuna mea est cunctis natura figuris: |
| 22 | in quamcumque voles verte, decorus ero. |
| 23 | indue me Cois, fiam non dura puella: |
| 24 | meque virum sumpta quis neget esse toga? |
| 25 | da falcem et torto frontem mihi comprime faeno: |
| 26 | iurabis nostra gramina secta manu. |
| 27 | arma tuli quondam et, memini, laudabar in illis: |
| 28 | corbis et imposito pondere messor eram. |
| 29 | sobrius ad lites: at cum est imposta corona, |
| 30 | clamabis capiti vina subisse meo. |
| 31 | cinge caput mitra, speciem furabor Iacchi; |
| 32 | furabor Phoebi, si modo plectra dabis. |
| 33 | cassibus impositis venor: sed harundine sumpta |
| 34 | fautor plumoso sum deus aucupio. |
| 35 | est etiam aurigae species Vertumnus et eius |
| 36 | traicit alterno qui leve pondus equo. |
| 37 | suppetat hic, piscis calamo praedabor, et ibo |
| 38 | mundus demissis institor in tunicis. |
| 39 | pastorem ad baculum possum curvare vel idem |
| 40 | sirpiculis medio pulvere ferre rosam. |
| 41 | nam quid ego adiciam, de quo mihi maxima fama est, |
| 42 | hortorum in manibus dona probata meis? |
| 43 | caeruleus cucumis tumidoque cucurbita ventre |
| 44 | me notat et iunco brassica vincta levi; |
| 45 | nec flos ullus hiat pratis, quin ille decenter |
| 46 | impositus fronti langueat ante meae. |
| 47 | at mihi, quod formas unus vertebar in omnis, |
| 48 | nomen ab eventu patria lingua dedit; |
| 49 | et tu, Roma, meis tribuisti praemia Tuscis, |
| 50 | (unde hodie Vicus nomina Tuscus habet), |
| 51 | tempore quo sociis venit Lycomedius armis |
| 52 | atque Sabina feri contudit arma Tati. |
| 53 | vidi ego labentis acies et tela caduca, |
| 54 | atque hostis turpi terga dedisse fugae. |
| 55 | sed facias, divum Sator, ut Romana per aevum |
| 56 | transeat ante meos turba togata pedes. |
| 57 | sex superant versus: te, qui ad vadimonia curris, |
| 58 | non moror: haec spatiis ultima creta meis. |
| 59 | stipes acernus eram, properanti falce dolatus, |
| 60 | ante Numam grata pauper in urbe deus. |
| 61 | at tibi, Mamurri, formae caelator aenae, |
| 62 | tellus artifices ne terat Osca manus, |
| 63 | qui me tam docilis potuisti fundere in usus. |
| 64 | unum opus est, operi non datur unus honos. |