Propertius, Elegiae, 3, XXIV
| 1 | Falsast ista tuae, mulier, fiducia formae, |
| 2 | olim oculis nimium facta superba meis. |
| 3 | noster amor talis tribuit tibi, Cynthia, laudes: |
| 4 | versibus insignem te pudet esse meis. |
| 5 | mixtam te varia laudavi saepe figura, |
| 6 | ut, quod non esses, esse putaret amor; |
| 7 | et color est totiens roseo collatus Eoo, |
| 8 | cum tibi quaesitus candor in ore foret: |
| 9 | quod mihi non patrii poterant avertere amici, |
| 10 | eluere aut vasto Thessala saga mari, |
| 11 | hoc ego--non ferro, non igne coactus, at ipsa |
| 12 | naufragus Aegaea (vera fatebor) aqua. |
| 13 | correptus saevo Veneris torrebar aeno; |
| 14 | vinctus eram versas in mea terga manus. |
| 15 | ecce coronatae portum tetigere carinae, |
| 16 | traiectae Syrtes, ancora iacta mihist. |
| 17 | nunc demum vasto fessi resipiscimus aestu, |
| 18 | vulneraque ad sanum nunc coiere mea. |
| 19 | Mens Bona, si qua dea's, tua me in sacraria dono! |
| 20 | exciderunt surdo tot mea vota Iovi. |