Propertius, Elegiae, 3, X
| 1 | Mirabar, quidnam visissent mane Camenae, |
| 2 | ante meum stantes sole rubente torum. |
| 3 | natalis nostrae signum misere puellae |
| 4 | et manibus faustos ter crepuere sonos. |
| 5 | transeat hic sine nube dies, stent aere venti, |
| 6 | ponat et in sicco molliter unda minas. |
| 7 | aspiciam nullos hodierna luce dolentis, |
| 8 | et Niobae lacrimas supprimat ipse lapis; |
| 9 | alcyonum positis requiescant ora querelis; |
| 10 | increpet absumptum nec sua mater Ityn. |
| 11 | tuque, o cara mihi, felicibus edita pennis, |
| 12 | surge et poscentis iusta precare deos. |
| 13 | at primum pura somnum tibi discute lympha, |
| 14 | et nitidas presso pollice finge comas; |
| 15 | dein qua primum oculos cepisti veste Properti |
| 16 | indue, nec vacuum flore relinque caput; |
| 17 | et pete, qua polles, ut sit tibi forma perennis, |
| 18 | inque meum semper stent tua regna caput. |
| 19 | inde coronatas ubi ture piaveris aras, |
| 20 | luxerit et tota flamma secunda domo, |
| 21 | sit mensae ratio, noxque inter pocula currat, |
| 22 | et crocino nares murreus ungat onyx. |
| 23 | tibia continuis succumbat rauca choreis, |
| 24 | et sint nequitiae libera verba tuae, |
| 25 | dulciaque ingratos adimant convivia somnos; |
| 26 | publica vicinae perstrepat aura viae: |
| 27 | sit sors et nobis talorum interprete iactu, |
| 28 | quem gravius pennis verberet ille puer. |
| 29 | cum fuerit multis exacta trientibus hora, |
| 30 | noctis et instituet sacra ministra Venus, |
| 31 | annua solvamus thalamo sollemnia nostro, |
| 32 | natalisque tui sic peragamus iter. |