Propertius, Elegiae, 3, II
| 1 | Carminis interea nostri redeamus in orbem, |
| 2 | gaudeat ut solito tacta puella sono. |
| 3 | Orphea delenisse feras et concita dicunt |
| 4 | flumina Threicia sustinuisse lyra; |
| 5 | saxa Cithaeronis Thebanam agitata per artem |
| 6 | sponte sua in muri membra coisse ferunt; |
| 7 | quin etiam, Polypheme, fera Galatea sub Aetna |
| 8 | ad tua rorantis carmina flexit equos: |
| 9 | miremur, nobis et Baccho et Apolline dextro, |
| 10 | turba puellarum si mea verba colit? |
| 11 | quod non Taenariis domus est mihi fulta columnis, |
| 12 | nec camera auratas inter eburna trabes, |
| 13 | nec mea Phaeacas aequant pomaria silvas, |
| 14 | non operosa rigat Marcius antra liquor; |
| 15 | at Musae comites et carmina cara legenti, |
| 16 | nec defessa choris Calliopea meis. |
| 17 | fortunata, meo si qua's celebrata libello! |
| 18 | carmina erunt formae tot monumenta tuae. |
| 19 | nam neque pyramidum sumptus ad sidera ducti, |
| 20 | nec Iovis Elei caelum imitata domus, |
| 21 | nec Mausolei dives fortuna sepulcri |
| 22 | mortis ab extrema condicione vacant. |
| 23 | aut illis flamma aut imber subducet honores, |
| 24 | annorum aut tacito pondere victa ruent. |
| 25 | at non ingenio quaesitum nomen ab aevo |
| 26 | excidet: ingenio stat sine morte decus. |