Propertius, Elegiae, 2, XXXII
| 1 | QUI videt, is peccat: qui te non viderit ergo, |
| 2 | non cupiet: facti lumina crimen habent. |
| 3 | nam quid Praenesti dubias, o Cynthia, sortis, |
| 4 | quid petis Aeaei moenia Telegoni? |
| 5 | cur ita te Herculeum deportant esseda Tibur? |
| 6 | Appia cur totiens te via Lanuvium? |
| 7 | hoc utinam spatiere loco, quodcumque vacabis, |
| 8 | Cynthia' sed tibi me credere turba vetat, |
| 9 | cum videt accensis devotam currere taedis |
| 10 | in nemus et Triviae lumina ferre deae. |
| 11 | scilicet umbrosis sordet Pompeia columnis |
| 12 | porticus, aulaeis nobilis Attalicis, |
| 13 | et platanis creber pariter surgentibus ordo, |
| 14 | flumina sopito quaeque Marone cadunt, |
| 15 | et leviter nymphis tota crepitantibus urbe |
| 16 | cum subito Triton ore recondit aquam. |
| 17 | falleris, ista tui furtum via monstrat amoris: |
| 18 | non urbem, demens, lumina nostra fugis! |
| 19 | nil agis, insidias in me componis inanis, |
| 20 | tendis iners docto retia nota mihi. |
| 21 | sed de me minus est: famae iactura pudicae |
| 22 | tanta tibi miserae, quanta meretur, erit. |
| 23 | nuper enim de te nostras me laedit ad auris |
| 24 | rumor, et in tota non bonus urbe fuit. |
| 25 | sed tu non debes inimicae credere linguae: |
| 26 | semper formosis fabula poena fuit. |
| 27 | non tua deprenso damnata est fama veneno: |
| 28 | testis eris puras, Phoebe, videre manus. |
| 29 | sin autem longo nox una aut altera lusu |
| 30 | consumpta est, non me crimina parva movent. |
| 31 | Tyndaris externo patriam mutavit amore, |
| 32 | et sine decreto viva reducta domum est. |
| 33 | ipsa Venus fertur corrupta libidine Martis, |
| 34 | nec minus in caelo semper honesta fuit. |
| 35 | quamvis Ida Parim pastorem dicat amasse |
| 36 | atque inter pecudes accubuisse deam, |
| 37 | hoc et Hamadryadum spectavit turba sororum |
| 38 | Silenique senes et pater ipse chori; |
| 39 | cum quibus Idaeo legisti poma sub antro, |
| 40 | supposita excipiens, Nai, caduca manu. |
| 41 | an quisquam in tanto stuprorum examine quaerit |
| 42 | 'Cur haec tam dives? quis dedit? unde dedit?' |
| 43 | o nimium nostro felicem tempore Romam, |
| 44 | si contra mores una puella facit! |
| 45 | haec eadem ante illam iam impune et Lesbia fecit: |
| 46 | quae sequitur, certe est invidiosa minus. |
| 47 | qui quaerit Tatios veteres durosque Sabinos, |
| 48 | hic posuit nostra nuper in urbe pedem. |
| 49 | tu prius et fluctus poteris siccare marinos, |
| 50 | altaque mortali deligere astra manu, |
| 51 | quam facere, ut nostrae nolint peccare puellae: |
| 52 | hic mos Saturno regna tenente fuit, |
| 53 | et cum Deucalionis aquae fluxere per orbem, |
| 54 | et post antiquas Deucalionis aquas. |
| 55 | dic mihi, quis potuit lectum servare pudicum, |
| 56 | quae dea cum solo vivere sola deo? |
| 57 | uxorem quondam magni Minois, ut aiunt, |
| 58 | corrupit torui candida forma bovis; |
| 59 | nec minus aerato Danae circumdata muro |
| 60 | non potuit magno casta negare Iovi. |
| 61 | quod si tu Graias es tuque imitata Latinas, |
| 62 | semper vive meo libera iudicio! |