Propertius, Elegiae, 2, XXIXb
| 1 | MANE erat, et volui, si sola quiesceret illa, |
| 2 | visere: at in lecto Cynthia sola fuit. |
| 3 | obstipui: non illa mihi formosior umquam |
| 4 | visa, neque ostrina cum fuit in tunica, |
| 5 | ibat et hinc castae narratum somnia Vestae, |
| 6 | neu sibi neve mihi quae nocitura forent: |
| 7 | talis visa mihi somno dimissa recenti. |
| 8 | heu quantum per se candida forma valet! |
| 9 | 'Quid tu matutinus, ' ait 'speculator amicae, |
| 10 | me similem vestris moribus esse putas? |
| 11 | non ego tam facilis: sat erit mihi cognitus unus, |
| 12 | vel tu vel si quis verior esse potest. |
| 13 | apparent non ulla toro vestigia presso, |
| 14 | signa volutantis nec iacuisse duos. |
| 15 | aspice ut in toto nullus mihi corpore surgat |
| 16 | spiritus admisso notus adulterio.' |
| 17 | dixit, et opposita propellens savia dextra |
| 18 | prosilit in laxa nixa pedem solea. |
| 19 | sic ego tarn sancti custos deludor amoris: |
| 20 | ex illo felix nox mihi nulla fuit. |