Propertius, Elegiae, 2, XXVIIIc
| 1 | HAEC tua, Persephone, maneat clementia, nec tu, |
| 2 | Persephonae coniunx, saevior esse velis. |
| 3 | sunt apud infernos tot milia formosarum: |
| 4 | pulchra sit in superis, si licet, una locis! |
| 5 | vobiscum est Iope, vobiscum candida Tyro, |
| 6 | vobiscum Europe nec proba Pasiphae, |
| 7 | et quot Troia tulit vetus et quot Achaia formas, |
| 8 | et Thebae et Priami diruta regna senis: |
| 9 | et quaecumque erat in numero Romana puella, |
| 10 | occidit: has omnis ignis avarus habet. |
| 11 | nec forma aeternum aut cuiquam est fortuna perennis: |
| 12 | longius aut propius mors sua quemque manet. |
| 13 | tu quoniam es, mea lux, magno dimissa periclo, |
| 14 | munera Dianae debita redde choros, |
| 15 | redde etiam excubias divae nunc, ante iuvencae; |
| 16 | votivas noctes, ei mihi solve decem! |