Propertius, Elegiae, 2, XXVIIIa
| 1 | IVPPITER, affectae tandem miserere puellae: |
| 2 | tam formosa tuum mortua crimen erit. |
| 3 | hoc tibi vel poterit coniunx ignoscere Iuno: |
| 4 | frangitur et Iuno, si qua puella perit. |
| 5 | venit enim tempus, quo torridus aestuat aer, |
| 6 | incipit et sicco fervere terra Cane. |
| 7 | sed non tam ardoris culpa est neque crimina caeli |
| 8 | quam totiens sanctos non habuisse deos. |
| 9 | hoc perdit miseras, hoc perdidit ante puellas: |
| 10 | quidquid iurarunt, ventus et unda rapit. |
| 11 | num sibi collatam doluit Venus? illa peraeque |
| 12 | prae se formosis invidiosa dea est. |
| 13 | an contempta tibi Iunonis templa Pelasgae? |
| 14 | Palladis aut oculos ausa negare bonos? |
| 15 | semper, formosae, non nostis parcere verbis. |
| 16 | hoc tibi lingua nocens, hoc tibi forma dedit. |
| 17 | sed tibi vexatae per multa pericula vitae |
| 18 | extremo venit mollior hora die. |
| 19 | Io versa caput primos mugiverat annos: |
| 20 | nunc dea, quae Nili flumina vacca bibit. |
| 21 | Ino etiam prima terris aetate vagata est: |
| 22 | hanc miser implorat navita Leucothoen. |
| 23 | Andromede monstris fuerat devota marinis: |
| 24 | haec eadem Persei nobilis uxor erat. |
| 25 | Callisto Arcadios erraverat ursa per agros: |
| 26 | haec nocturna suo sidere vela regit. |
| 27 | quod si forte tibi properarint fata quietem, |
| 28 | illa sepulturae fata beata tuae, |
| 29 | narrabis Semelae, quo sit formosa periclo, |
| 30 | credet et illa, suo docta puella malo; |
| 31 | et tibi Maeonias omnis heroidas inter |
| 32 | primus erit nulla non tribuente locus. |
| 33 | nunc, utcumque potes, fato gere saucia morem: |
| 34 | et deus et durus vertitur ipse dies. |