Propertius, Elegiae, 2, XXVIb
| 1 | NUNC admirentur quod tam mihi pulchra puella |
| 2 | serviat et tota dicar in urbe potens! |
| 3 | non, si Cambysae redeant et flumina Croesi, |
| 4 | dicat ' De nostro surge, poeta, toro.' |
| 5 | nam mea cum recitat, dicit se odisse beatos: |
| 6 | carmina tam sancte nulla puella colit. |
| 7 | multum in amore fides, multum constantia prodest: |
| 8 | qui dare multa potest, multa et amare potest |
| 9 | seu mare per longum mea cogitet ire puella, |
| 10 | hanc sequar et fidos una aget aura duos. |
| 11 | unum litus erit sopitis unaque tecto |
| 12 | arbor, et ex una saepe bibemus aqua; |
| 13 | et tabula una duos poterit componere amantis, |
| 14 | prora cubile mihi seu mihi puppis erit. |
| 15 | omnia perpetiar: saevus licet urgeat Eurus ; |
| 16 | velaque in incertum frigidus Auster agat; |
| 17 | quicumque et venti miserum vexastis Vlixem |
| 18 | et Danaum Euboico litore mille ratis; |
| 19 | et qui movistis duo litora, cum ratis Argo |
| 20 | dux erat ignoto missa columba mari. |
| 21 | illa meis tantum non umquam desit ocellis, |
| 22 | incendat navem Iuppiter ipse licet. |
| 23 | certe isdem nudi pariter iactabimur oris. |
| 24 | me licet unda ferat, te modo terra tegat. |
| 25 | sed non Neptunus tanto crudelis amori, |
| 26 | Neptunus fratri par in amore Iovi: |
| 27 | testis Amymone, latices dum ferret, in arvis |
| 28 | compressa, et Lernae pulsa tridente palus. |
| 29 | iam deus amplexu votum persolvit, at illi |
| 30 | aurea divinas urna profudit aquas. |
| 31 | crudelem et Borean rapta Orithyia negavit: |
| 32 | hic deus et terras et maria alta domat |
| 33 | crede mihi, nobis mitescet Scylla, nec umquam |
| 34 | alternante vacans vasta Charybdis aqua; |
| 35 | ipsaque sidera erunt nullis obscura tenebris, |
| 36 | purus et Orion, purus et Haedus erit. |
| 37 | quod mihi si ponenda tuo sit corpore vita, |
| 38 | exitus hic nobis non inhonestus erit. |