Propertius, Elegiae, 2, XX
| 1 | QUID fles abducta gravius Briseide? quid fles |
| 2 | anxia captiva tristius Andromacha? |
| 3 | quidve mea de fraude deos, insana, fatigas? |
| 4 | quid quereris nostram sic cecidisse fidem? |
| 5 | non tam nocturna volucris funesta querela |
| 6 | Attica Cecropiis obstrepit in foliis, |
| 7 | nec tantum Niobe, bis sex ad busta superba, |
| 8 | sollicito lacrimans defluit a Sipylo. |
| 9 | me licet aeratis astringant bracchia nodis, |
| 10 | sint tua vel Danaes condita membra domo, |
| 11 | in te ego et aeratas rumpam, mea vita, catenas, |
| 12 | ferratam Danaes transiliamque domum. |
| 13 | de te quodcumque, ad surdas mihi dicitur auris: |
| 14 | tu modo ne dubita de gravitate mea. |
| 15 | ossa tibi iuro per matris et ossa parentis |
| 16 | (si fallo, cinis heu sit mihi uterque gravis!) |
| 17 | me tibi ad extremas mansurum, vita, tenebras: |
| 18 | ambos una fides auferet, una dies. |
| 19 | quod si nec nomen nec me tua forma teneret, |
| 20 | posset servitium mite tenere tuum. |
| 21 | septima iam plenae deducitur orbita lunae, |
| 22 | cum de me et de te compita nulla tacent: |
| 23 | interea nobis non numquam ianua mollis, |
| 24 | non numquam lecti copia facta tui. |
| 25 | nec mihi muneribus nox ulla est empta beatis: |
| 26 | quidquid eram, hoc animi gratia magna tui. |
| 27 | cum te tam multi peterent, tu me una petisti: |
| 28 | possum ego naturae non meminisse tuae? |
| 29 | tum me vel tragicae vexetis Erinyes, et me |
| 30 | inferno damnes, Aeace, iudicio, |
| 31 | atque inter Tityi volucris mea poena vagetur, |
| 32 | tumque ego Sisyphio saxa labore geram! |
| 33 | nec tu supplicibus me sis venerata tabellis: |
| 34 | ultima talis erit quae mea prima fides. |
| 35 | hoc mihi perpetuo ius est, quod solus amator |
| 36 | nec cito desisto nec temere incipio. |