Propertius, Elegiae, 2, XVI
| 1 | PRAETOR ab Illyricis venit modo, Cynthia, terris, |
| 2 | maxima praeda tibi, maxima cura mihi. |
| 3 | non potuit saxo vitam posuisse Cerauno? |
| 4 | a, Neptune, tibi qualia dona darem! |
| 5 | nunc sine me plena fiunt convivia mensa, |
| 6 | nunc sine me tota ianua nocte patet. |
| 7 | quare, si sapis, oblatas ne desere messis |
| 8 | et stolidum pleno vellere carpe pecus; |
| 9 | deinde, ubi consumpto restabit munere pauper, |
| 10 | dic alias iterum naviget Illyrias! |
| 11 | Cynthia non sequitur fascis nec curat honores, |
| 12 | semper amatorum ponderat una sinus. |
| 13 | at tu nunc nostro, Venus, o succurre dolori, |
| 14 | rumpat ut assiduis membra libidinibus! |
| 15 | ergo muneribus quivis mercatur amorem? |
| 16 | Iuppiter, indigna merce puella perit. |
| 17 | semper in Oceanum mittit me quaerere gemmas, |
| 18 | et iubet ex ipsa tollere dona Tyro. |
| 19 | atque utinam Romae nemo esset dives, et ipse |
| 20 | straminea posset dux habitare casa! |
| 21 | numquam Venales essent ad munus amicae, |
| 22 | atque una fieret cana puella domo; |
| 23 | numquam septenas noctes seiuncta cubares, |
| 24 | candida tam foedo bracchia fusa viro, |
| 25 | non quia peccarim (testor te), sed quia vulgo |
| 26 | formosis levitas semper amica fuit. |
| 27 | barbarus exclusis agitat vestigia lumbis? |
| 28 | et subito felix nunc mea regna tenet! |
| 29 | aspice quid donis Eriphyla invenit amaris, |
| 30 | arserit et quantis nupta Creusa malis. |
| 31 | nullane sedabit nostros iniuria fletus? |
| 32 | an dolor hic vitiis nescit abesse tuis? |
| 33 | tot iam abiere dies, cum me nec cura theatri |
| 34 | nec tetigit Campi, nec mea mensa iuvat. |
| 35 | at pudeat certe, pudeat! nisi forte, quod aiunt, |
| 36 | turpis amor surdis auribus esse solet. |
| 37 | cerne ducem, modo qui fremitu complevit inani |
| 38 | Actia damnatis aequora militibus: |
| 39 | hunc infamis arnor versis dare terga carinis |
| 40 | iussit et extremo quaerere in orbe fugam. |
| 41 | Caesaris haec virtus et gloria Caesaris haec est: |
| 42 | illa, qua vicit, condidit arma manu. |
| 43 | sed quascumque tibi vestis, quoscumque smaragdos, |
| 44 | quosve dedit flavo lumine chrysolithos, |
| 45 | haec videam rapidas in vanum ferre procellas: |
| 46 | quae tibi terra, velim, quae tibi fiat aqua. |
| 47 | non semper placidus periuros ridet amantis |
| 48 | Iuppiter et surda neglegit aure preces. |
| 49 | vidistis toto sonitus percurrere caelo, |
| 50 | fulminaque aetheria desiluisse domo: |
| 51 | non haec Pleiades faciunt neque aquosus Orion, |
| 52 | nec sic de nihilo fulminis ira cadit; |
| 53 | periuras tunc ille solet punire puellas, |
| 54 | deceptus quoniam flevit et ipse deus. |
| 55 | quare ne tibi sit tanti Sidonia vestis, |
| 56 | ut timeas, quotiens nubilus Auster erit. |