Propertius, Elegiae, 2, XII
| 1 | QUICUMQUE ille fuit, puerum qui pinxit Amorem, |
| 2 | nonne putas miras hunc habuisse manus? |
| 3 | is primum vidit sine sensu vivere amantis, |
| 4 | et levibus curis magna perire bona. |
| 5 | idem non frustra ventosas addidit alas, |
| 6 | fecit et humano corde volare deum: |
| 7 | scilicet alterna quoniam iactamur in unda, |
| 8 | nostraque non ullis permanet aura locis. |
| 9 | et merito hamatis manus est armata sagittis, |
| 10 | et pharetra ex umero Cnosia utroque iacet: |
| 11 | ante ferit quoniam, tuti quam cernimus hostem, |
| 12 | nec quisquam ex illo vulnere sanus abit. |
| 13 | in me tela manent, manet et puerilis imago: |
| 14 | sed certe pennas perdidit ille suas; |
| 15 | evolat heu nostro quoniam de pectore nusquam, |
| 16 | assiduusque meo sanguine bella gerit. |
| 17 | quid tibi iucundum est siccis habitare medullis? |
| 18 | si pudor est, alio traice tela una! |
| 19 | intactos isto satius temptare veneno: |
| 20 | non ego, sed tenuis vapulat umbra mea. |
| 21 | quam si perdideris, quis erit qui talia cantet, |
| 22 | (haec mea Musa levis gloria magna tua est), |
| 23 | qui caput et digitos et lumina nigra puellae, |
| 24 | et canat ut soleant molliter ire pedes? |