| 1 | SED tempus lustrare aliis Helicona choreis, |
| 2 | et campum Haemonio iam dare tempus equo. |
| 3 | iam libet et fortis memorare ad proelia turmas |
| 4 | et Romana mei dicere castra ducis. |
| 5 | quod si deficiant vires, audacia certe |
| 6 | laus erit: in magnis et voluisse sat est. |
| 7 | aetas prima canat Veneres, extrema tumultus: |
| 8 | bella canam, quando scripta puella mea est. |
| 9 | nunc volo subducto gravior procedere vultu, |
| 10 | nunc aliam citharam me mea Musa docet. |
| 11 | surge, anima, ex humili; iam, carmine, sumite vires; |
| 12 | Pierides, magni nunc erit oris opus. |
| 13 | iam negat Euphrates equitem post terga tueri |
| 14 | Parthorum et Crassos se tenuisse dolet: |
| 15 | India quin, Auguste, tuo dat colla triumpho, |
| 16 | et domus intactae te tremit Arabiae; |
| 17 | et si qua extremis tellus se subtrahit oris, |
| 18 | sentiat illa tuas postmodo capta manus! |
| 19 | haec ego castra sequar; vates tua castra canendo |
| 20 | magnus ero: servent hunc mihi fata diem! |
| 21 | at caput in magnis ubi non est tangere signis, |
| 22 | ponitur hac imos ante corona pedes; |
| 23 | sic nos nunc, inopes laudis conscendere carmen, |
| 24 | pauperibus sacris vilia tura damus. |
| 25 | nondum etiam Ascraeos norunt mea carmina fontis, |
| 26 | sed modo Permessi flumine lavit Amor. |