Propertius, Elegiae, 2, VII
| 1 | GAVISA est certe sublatam Cynthia legem, |
| 2 | qua quondam edicta flemus uterque diu, |
| 3 | ni nos divideret: quamvis diducere amantis |
| 4 | non queat invitos Iuppiter ipse duos. |
| 5 | 'At magnus Caesar. ' sed magnus Caesar in armis: |
| 6 | devictae gentes nil in amore valent. |
| 7 | nam citius paterer caput hoc discedere collo |
| 8 | quam possem nuptae perdere more faces, |
| 9 | aut ego transirem tua limina clausa maritus, |
| 10 | respiciens udis prodita luminibus. |
| 11 | a mea tum qualis caneret tibi tibia somnos, |
| 12 | tibia, funesta tristior illa tuba! |
| 13 | unde mihi Parthis natos praebere triumphis? |
| 14 | nullus de nostro sanguine miles erit. |
| 15 | quod si vera meae comitarent castra puellae, |
| 16 | non mihi sat magnus Castoris iret equus. |
| 17 | hinc etenim tantum meruit mea gloria nomen, |
| 18 | gloria ad hibernos lata Borysthenidas. |
| 19 | tu mihi sola places: placeam tibi, Cynthia, solus: |
| 20 | hic erit et patrio nomine pluris amor. |