Propertius, Elegiae, 2, V
| 1 | Hoc verum est, tota te ferri, Cynthia, Roma, |
| 2 | et non ignota vivere nequitia? |
| 3 | haec merui sperare? dabis mihi, perfida, poenas; |
| 4 | et nobis aliquo, Cynthia, ventus erit. |
| 5 | inveniam tamen e multis fallacibus unam, |
| 6 | quae fieri nostro carmine nota velit, |
| 7 | nec mihi tam duris insultet moribus et te |
| 8 | vellicet: heu sero flebis amata diu. |
| 9 | nunc est ira recens, nunc est discedere tempus: |
| 10 | si dolor afuerit, crede, redibit amor. |
| 11 | non ita Carpathiae variant Aquilonibus undae, |
| 12 | nec dubio nubes vertitur atra Noto, |
| 13 | quam facile irati verbo mutantur amantes: |
| 14 | dum licet, iniusto subtrahe colla iugo. |
| 15 | nec tu non aliquid, sed prima nocte, dolebis; |
| 16 | omne in amore malum, si patiare, leve est. |
| 17 | at tu per dominae Iunonis dulcia iura |
| 18 | parce tuis animis, vita, nocere tibi. |
| 19 | non solum taurus ferit uncis cornibus hostem, |
| 20 | verum etiam instanti laesa repugnat ovis. |
| 21 | nec tibi periuro scindam de corpore vestis, |
| 22 | nec mea praeclusas fregerit ira fores, |
| 23 | nec tibi conexos iratus carpere crinis, |
| 24 | nec duris ausim laedere pollicibus: |
| 25 | rusticus haec aliquis tam turpia proelia quaerat, |
| 26 | cuius non hederae circuiere caput. |
| 27 | scribam igitur, quod non umquam tua deleat aetas, |
| 28 | 'Cynthia, forma potens; Cynthia, verba levis.' |
| 29 | crede mihi, quamvis contemnas murmura famae, |
| 30 | hic tibi pallori, Cynthia, versus erit. |