Propertius, Elegiae, 1, XVII
| 1 | Et merito, quoniam potui fugisse puellam, |
| 2 | nunc ego desertas alloquor alcyonas. |
| 3 | nec mihi Cassiope salvo visura carinam, |
| 4 | omniaque ingrato litore vota cadunt. |
| 5 | quin etiam absenti prosunt tibi, Cynthia, venti: |
| 6 | aspice, quam saevas increpat aura minas. |
| 7 | nullane placatae veniet fortuna procellae? |
| 8 | haecine parva meum funus harena teget? |
| 9 | tu tamen in melius saevas converte querelas: |
| 10 | sat tibi sit poenae nox et iniqua vada. |
| 11 | an poteris siccis mea fata reposcere ocellis, |
| 12 | ossaque nulla tuo nostra tenere sinu? |
| 13 | ah pereat, quicumque rates et vela paravit |
| 14 | primus et invito gurgite fecit iter! |
| 15 | nonne fuit levius dominae pervincere mores |
| 16 | (quamvis dura, tamen rara puella fuit), |
| 17 | quam sic ignotis circumdata litora silvis |
| 18 | cernere et optatos quaerere Tyndaridas? |
| 19 | illic si qua meum sepelissent fata dolorem, |
| 20 | ultimus et posito staret amore lapis, |
| 21 | illa meo caros donasset funere crines, |
| 22 | molliter et tenera poneret ossa rosa; |
| 23 | illa meum extremo clamasset pulvere nomen, |
| 24 | ut mihi non ullo pondere terra foret. |
| 25 | at vos, aequoreae formosa Doride natae, |
| 26 | candida felici solvite vela choro: |
| 27 | si quando vestras labens Amor attigit undas, |
| 28 | mansuetis socio parcite litoribus. |