Propertius, Elegiae, 1, XII
| 1 | Quid mihi desidiae non cessas fingere crimen, |
| 2 | quod faciat nobis Cynthia, Roma, moram? |
| 3 | tam multa illa meo divisast milia lecto, |
| 4 | quantum Hypanis Veneto dissidet Eridano; |
| 5 | nec mihi consuetos amplexu nutrit amores |
| 6 | Cynthia, nec nostra dulcis in aure sonat. |
| 7 | olim gratus eram: non ullo tempore cuiquam |
| 8 | contigit ut simili posset amare fide. |
| 9 | invidiae fuimus: num me deus obruit? an quae |
| 10 | lecta Prometheis dividit herba iugis? |
| 11 | non sum ego qui fueram: mutat via longa puellas. |
| 12 | quantus in exiguo tempore fugit amor! |
| 13 | nunc primum longas solus cognoscere noctes |
| 14 | cogor et ipse meis auribus esse gravis. |
| 15 | felix, qui potuit praesenti flere puellae |
| 16 | (non nihil aspersus gaudet Amor lacrimis), |
| 17 | aut, si despectus, potuit mutare calores |
| 18 | (sunt quoque translato gaudia servitio). |
| 19 | mi neque amare aliam neque ab hac desistere fas est: |
| 20 | Cynthia prima fuit, Cynthia finis erit. |