Propertius, Elegiae, 1, VII
| 1 | Dum tibi Cadmeae dicuntur, Pontice, Thebae |
| 2 | armaque fraternae tristia militiae, |
| 3 | atque, ita sim felix, primo contendis Homero |
| 4 | (sint modo fata tuis mollia carminibus), |
| 5 | nos, ut consuemus, nostros agitamus amores, |
| 6 | atque aliquid duram quaerimus in dominam; |
| 7 | nec tantum ingenio quantum servire dolori |
| 8 | cogor et aetatis tempora dura queri. |
| 9 | hic mihi conteritur vitae modus, haec mea famast, |
| 10 | hinc cupio nomen carminis ire mei. |
| 11 | me laudent doctae solum placuisse puellae, |
| 12 | Pontice, et iniustas saepe tulisse minas; |
| 13 | me legat assidue post haec neglectus amator, |
| 14 | et prosint illi cognita nostra mala. |
| 15 | te quoque si certo puer hic concusserit arcu? |
| 16 | quo nollem nostros me violasse deos!? |
| 17 | longe castra tibi, longe miser agmina septem |
| 18 | flebis in aeterno surda iacere situ; |
| 19 | et frustra cupies mollem componere versum, |
| 20 | nec tibi subiciet carmina serus Amor. |
| 21 | tum me non humilem mirabere saepe poetam, |
| 22 | tunc ego Romanis praeferar ingeniis. |
| 23 | [nec poterunt iuvenes nostro reticere sepulcro |
| 24 | 'ardoris nostri magne poeta iaces.'] |
| 25 | tu cave nostra tuo contemnas carmina fastu: |
| 26 | saepe venit magno faenore tardus Amor. |