Propertius, Elegiae, 1, II
| 1 | Quid iuvat ornato procedere, vita, capillo |
| 2 | et tenuis Coa veste movere sinus, |
| 3 | aut quid Orontea crines perfundere murra, |
| 4 | teque peregrinis vendere muneribus, |
| 5 | naturaeque decus mercato perdere cultu, |
| 6 | nec sinere in propriis membra nitere bonis? |
| 7 | crede mihi, non ulla tua est medicina figurae: |
| 8 | nudus Amor formam non amat artificem. |
| 9 | aspice quos summittat humus non fossa colores, |
| 10 | ut veniant hederae sponte sua melius, |
| 11 | surgat et in solis formosior arbutus antris, |
| 12 | et sciat indocilis currere lympha vias. |
| 13 | litora nativis praefulgent picta lapillis, |
| 14 | et volucres nulla dulcius arte canunt. |
| 15 | non sic Leucippis succendit Castora Phoebe, |
| 16 | Pollucem cultu non Helaira soror; |
| 17 | non, Idae et cupido quondam discordia Phoebo, |
| 18 | Eveni patriis filia litoribus; |
| 19 | nec Phrygium falso traxit candore maritum |
| 20 | avecta externis Hippodamia rotis: |
| 21 | sed facies aderat nullis obnoxia gemmis, |
| 22 | qualis Apelleis est color in tabulis. |
| 23 | non illis studium fuco conquirere amantes: |
| 24 | illis ampla satis forma pudicitia. |
| 25 | non ego nunc vereor ne sis tibi vilior istis: |
| 26 | uni si qua placet, culta puella sat est; |
| 27 | cum tibi praesertim Phoebus sua carmina donet |
| 28 | Aoniamque libens Calliopea lyram, |
| 29 | unica nec desit iucundis gratia verbis, |
| 30 | omnia quaeque Venus, quaeque Minerva probat. |
| 31 | his tu semper eris nostrae gratissima vitae, |
| 32 | taedia dum miserae sint tibi luxuriae. |