Plautus, Pseudolus, 3, Scaena I. Puer
| 1 | PUER. Cui servitutem di danunt lenoniam |
| 2 | puero, atque eidem si addunt turpitudinem, |
| 3 | ne illi, quantum ego nunc corde conspicio meo, |
| 4 | malam rem magnam multasque aerumnas danunt. |
| 5 | velut haec mi evenit servitus, ubi ego omnibus |
| 6 | parvis magnisque miseriis praefulcior: |
| 7 | neque ego amatorem mi invenire ullum queo, |
| 8 | qui amet me, ut curer tandem nitidiuscule. |
| 9 | nunc huic lenoni hodie est natalis dies: |
| 10 | interminatus est a minimo ad maximum, |
| 11 | si quis non hodie munus misisset sibi, |
| 12 | eum cras cruciatu maximo perbitere. |
| 13 | nunc nescio hercle rebus quid faciam meis; |
| 14 | neque ego illud possum, quod illi qui possunt solent. |
| 15 | nunc, nisi lenoni munus hodie misero, |
| 16 | cras mihi potandus fructus est fullonius. |
| 17 | eheu, quam illae rei ego etiam nunc sum parvolus. |
| 18 | atque edepol, ut nunc male eum metuo miser, |
| 19 | si quispiam det qui manus gravior siet, |
| 20 | quamquam illud aiunt magno gemitu fieri, |
| 21 | comprimere dentes videor posse aliquo modo. |
| 22 | sed comprimenda est mihi vox atque oratio: |
| 23 | erus eccum recipit se domum et ducit coquom. |