Plautus, Pseudolus, 2, Scaena III. Pseudolus
| 1 | PS. Di immortales, conservavit me illic homo adventu suo. |
| 2 | suo viatico redduxit me usque ex errore in viam. |
| 3 | nam ipsa mi Opportunitas non potuit opportunius |
| 4 | advenire quam haec allatast mi opportune epistula. |
| 5 | nam haec allata cornu copiaest, ubi inest quidquid volo: |
| 6 | hic doli, hic fallaciae omnes, hic sunt sycophantiae, |
| 7 | hic argentum, hic amica amanti erili filio. |
| 8 | atque ego nunc me ut gloriosum faciam et copi pectore: |
| 9 | quo modo quicque agerem, ut lenoni surruperem mulierculam, |
| 10 | iam instituta ornata cuncta in ordine, animo ut volueram, |
| 11 | certa deformata habebam; sed profecto hoc sic erit: |
| 12 | centum doctum hominum consilia sola haec devincit dea, |
| 13 | Fortuna. atque hoc verum est: proinde ut quisque Fortuna utitur, |
| 14 | ita praecellet atque exinde sapere eum omnes dicimus. |
| 15 | bene ubi quoi scimus consilium accidisse, hominem catum |
| 16 | eum esse declaramus, stultum autem illum quoi vortit male. |
| 17 | stulti hau scimus, frusta ut simus, quom quid cupienter dari |
| 18 | petimus nobis, quasi quid in rem sit possimus noscere. |
| 19 | certa mittimus, dum incerta petimus; atque hoc evenit |
| 20 | in labore atque in dolore, ut mors obrepat interim. |
| 21 | sed iam satis est philosophatum. nimis diu et longum loquor. |
| 22 | di immortales, aurichalco contra non carum fuit |
| 23 | meum mendacium, hic modo quod subito commentus fui, |
| 24 | quia lenonis me esse dixi. nunc ego hac epistula |
| 25 | tris deludam, erum et lenonem et qui hanc dedit mi epistulam. |
| 26 | euge, par pari aliud autem quod cupiebam contigit: |
| 27 | venit eccum Calidorus, ducit nescio quem secum simul. |