Plautus, Persa, 2, Scaena I. Sophoclidisca Lemniselenis
| 1 | SOPH. Satis fuit indoctae, immemori, insipienti dicere totiens. |
| 2 | nimis tandem me quidem pro barda et pro rustica reor habitam esse aps te. |
| 3 | quamquam ego vinum bibo, at mandata non consuevi simul bibere una. |
| 4 | me quidem iam satis tibi spectatam censebam esse et meos mores. |
| 5 | nam equidem te iam sector quintum hunc annum, quom interea, credo, |
| 6 | ovis si in ludum iret, potuisset iam fieri ut probe litteras sciret, |
| 7 | quom interim tu meum ingenium fans atque infans nondum etiam edidicisti. |
| 8 | potin ut taceas? potin ne moneas? |
| 9 | memini et scio et calleo et commemini. |
| 10 | amas pol misera: id tuos scatit animus. |
| 11 | ego istuc placidum tibi ut sit faciam. |
| 12 | LEMN. Miser est qui amat. - SOPH. Certo is quidem nihilist, |
| 13 | qui nil amat: quid ei homini opus vita est? |
| 14 | ire decet me, ut erae opsequens fiam, libera ea opera ocius ut sit. |
| 15 | conveniam hunc Toxilum: eius auris, quae mandata sunt, onerabo. |