Plautus, Mostellaria, 5, Scaena I. Tranio
| 1 | TR. Qui homo timidus erit in rebus dubiis, nauci non erit; |
| 2 | atque equidem quid id esse dicam verbum nauci, nescio. |
| 3 | nam erus me postquam rus misit, filium ut suom arcesserem, |
| 4 | abii illac per angiportum |
| 5 | ad hortum nostrum clanculum, |
| 6 | ostium quod in angiportu est horti, patefeci fores, |
| 7 | eaque eduxi omnem legionem, et maris et feminas. |
| 8 | postquam ex opsidione in tutum eduxi maniplares meos, |
| 9 | capio consilium, ut senatum congerronum convocem. |
| 10 | quoniam convocavi, atque illi me ex senatu segregant. |
| 11 | ubi ego me video venire in meo foro, quantum potest |
| 12 | facio idem quod plurimi alii, quibus res timida aut turbidast: |
| 13 | pergunt turbare usque, ut ne quid possit conquiescere. |
| 14 | nam scio equidem nullo pacto |
| 15 | iam esse posse haec clam senem. |
| 16 | non amicus alius quisquamst *** |
| 17 | aut *** |
| 18 | pro *** |
| 19 | ille qui *** ero simul. *** |
| 20 | praeoccupabo atque anteveniam et foedus feriam. me moror. |
| 21 | sed quid hoc est, quod foris concrepuit proxima vicinia? |
| 22 | erus meus hic quidem est. gustare ego eius sermonem volo. |