Plautus, Mercator, 2, Scaena I. Demipho
| 1 | DEM. Miris modis di ludos faciunt hominibus |
| 2 | mirisque exemplis somnia in somnis danunt. |
| 3 | velut ego nocte hac quae praeteriit proxuma |
| 4 | in somnis egi satis et fui homo exercitus. |
| 5 | mercari visus mihi sum formosam capram; |
| 6 | ei ne noceret quam domi ante habui capram |
| 7 | neu discordarent, si ambae in uno essent loco, |
| 8 | posterius quam mercatus fueram, visus sum |
| 9 | in custodelam simiae concredere. |
| 10 | ea simia adeo post haud multo ad me venit, |
| 11 | male mihi precatur et facit convicium: |
| 12 | ait sese illius opera atque adventu caprae |
| 13 | flagitium et damnum fecisse haud mediocriter; |
| 14 | dicit capram, quam dederam servandam sibi, |
| 15 | suae uxoris dotem ambedisse oppido. |
| 16 | mi illud videri mirum, ut una illaec capra |
| 17 | uxoris simiai dotem ambederit. |
| 18 | instare factum simia, atque hoc denique |
| 19 | respondet, ni properem illam ab sese abducere, |
| 20 | ad me domum intro ad uxorem ducturum meam. |
| 21 | atque oppido hercle bene velle illi visus sum, |
| 22 | ast non habere cui commendarem capram; |
| 23 | quo magis quid facerem cura cruciabar miser. |
| 24 | interea ad me haedus visust adgredirier, |
| 25 | infit mihi praedicare, sese ab simia |
| 26 | capram abduxisse, et coepit inridere me; |
| 27 | ego enim lugere atque abductam illam aegre pati. |
| 28 | hoc quam ad rem credam pertinere somnium, |
| 29 | nequeo invenire; nisi capram illam suspicor |
| 30 | iam me invenisse quae sit aut quid voluerit. |
| 31 | ad portum hinc abii mane cum luci simul; |
| 32 | postquam id quod volui transegi, atque ego conspicor |
| 33 | navem ex Rhodo quast heri advectus filius; |
| 34 | conlibitumst illuc mihi nescio qui visere: |
| 35 | inscendo in lembum atque ad navem devehor. |
| 36 | atque ego illi aspicio forma eximia mulierem, |
| 37 | filius quam advexit meus matri ancillam suae. |
| 38 | quam ego postquam aspexi, non ita amo ut sani solent |
| 39 | homines, sed eodem pacto ut insani solent. |
| 40 | amavi hercle equidem ego olim in adulescentia, |
| 41 | verum ad hoc exemplum numquam, ut nunc insanio. |
| 42 | unum quidem hercle iam scio, periisse me; |
| 43 | vosmet videte ceterum quanti siem. |
| 44 | nunc hoc profecto sic est: haec illast capra; |
| 45 | verum hercle simia illa atque haedus mihi malum |
| 46 | adportant, atque eos esse quos dicam hau scio. |
| 47 | sed conticiscam, nam eccum it vicinus foras. |