Plautus, Aulularia, 4, Scaena II. Euclio Strobilus
| 1 | EUCL. Tu modo cave quoiquam indicassis aurum meum esse istic, Fides: |
| 2 | non metuo ne quisquam inveniat, ita probe in latebris situmst. |
| 3 | edepol ne illic pulchram praedam agat, si quis illam invenerit |
| 4 | aulam onustam auri; verum id te quaeso ut prohibessis, Fides. |
| 5 | nunc lavabo, ut rem divinam faciam, ne affinem morer |
| 6 | quin ubi accersat meam extemplo filiam ducat domum. |
| 7 | vide, Fides, etiam atque etiam nunc, salvam ut aulam abs te auferam: |
| 8 | tuae fide concredidi aurum, in tuo luco et fano est situm. - |
| 9 | STROB. Di immortales, quod ego hunc hominem facinus audivi loqui: |
| 10 | se aulam onustam auri abstrusisse hic intus in fano Fide. |
| 11 | cave tu illi fidelis, quaeso, potius fueris, quam mihi. |
| 12 | atque hic pater est, ut ego opinor, huius, erus quam amat, <virginis>. |
| 13 | ibo hinc intro, perscrutabor fanum, si inveniam uspiam |
| 14 | aurum, dum hic est occupatus. sed si repperero, o Fides, |
| 15 | mulsi congialem plenam faciam tibi fideliam. |
| 16 | id adeo tibi faciam; verum ego mihi bibam, ubi id fecero. - |