Plautus, Aulularia, 2, Scaena II. Euclio Megadorus
| 1 | EUCL. Praesagibat mi animus frustra me ire, quom exibam domo; |
| 2 | itaque abibam invitus; nam neque quisquam curialium |
| 3 | venit neque magister quem dividere argentum oportuit. |
| 4 | nunc domum properare propero, nam egomet sum hic, animus domi est. |
| 5 | MEG. Salvos atque fortunatus, Euclio, semper sies. |
| 6 | EUCL. Di te ament, Megadore. MEG. Quid tu? recten atque ut vis vales? |
| 7 | EUCL. Non temerarium est, ubi dives blande appellat pauperem. |
| 8 | iam illic homo aurum scit me habere, eo me salutat blandius. |
| 9 | MEG. Ain tu te valere? EUCL. Pol ego haud perbene a pecunia. |
| 10 | MEG. Pol si est animus aequos tibi, sat habes qui bene vitam colas. |
| 11 | EUCL. Anus hercle huic indicium fecit de auro, perspicue palam est, |
| 12 | cui ego iam linguam praecidam atque oculos effodiam domi. |
| 13 | MEG. Quid tu solus tecum loquere? EUCL. Meam pauperiem conqueror. |
| 14 | virginem habeo grandem, dote cassam atque inlocabilem, |
| 15 | neque eam queo locare cuiquam. MEG. Tace, bonum habe animum, Euclio. |
| 16 | dabitur, adiuvabere a me. dic, si quid opust, impera. |
| 17 | EUCL. Nunc petit, cum pollicetur; inhiat aurum ut devoret. |
| 18 | altera manu fert lapidem, panem ostentat altera. |
| 19 | nemini credo qui large blandust dives pauperi: |
| 20 | ubi manum inicit benigne, ibi onerat aliqua zamia. |
| 21 | ego istos novi polypos, qui ubi quidquid tetigerunt tenent. |
| 22 | MEG. Da mi operam parumper. paucis, Euclio, est quod te volo |
| 23 | de communi re appellare mea et tua. EUCL. Ei misero mihi, |
| 24 | aurum mi intus harpagatum est. nunc hic eam rem volt, scio, |
| 25 | mecum adire ad pactionem. verum intervisam domum. |
| 26 | MEG. Quo abis? EUCL. Iam ad te revortar: nunc est quod visam domum. - |
| 27 | MEG. Credo edepol, ubi mentionem ego fecero de filia, |
| 28 | mi ut despondeat, sese a me derideri rebitur; |
| 29 | neque illo quisquam est alter hodie ex paupertate parcior. |
| 30 | EUCL. Di me servant, salva res est. salvom est si quid non perit. |
| 31 | nimis male timui. prius quam intro redii, exanimatus fui. |
| 32 | redeo ad te, Megadore, si quid me vis. MEG. Habeo gratiam. |
| 33 | quaeso, quod te percontabor, ne id te pigeat proloqui. |
| 34 | EUCL. Dum quidem ne quid perconteris quod non lubeat proloqui. |
| 35 | MEG. Dic mihi, quali me arbitrare genere prognatum? EUCL. Bono. |
| 36 | MEG. Quid fide? EUN. Bona. MEG. Quid factis? EUCL. Neque malis neque improbis. |
| 37 | MEG. Aetatem meam scis? EUCL. Scio esse grandem, item ut pecuniam. |
| 38 | MEG. Certe edepol equidem te civem sine mala omni malitia |
| 39 | semper sum arbitratus et nunc arbitror. EUCL. Aurum huic olet. |
| 40 | quid nunc me vis? MEG. Quoniam tu me et ego te qualis sis scio, |
| 41 | quae res recte vortat mihique tibique tuaeque filiae, |
| 42 | filiam tuam mi uxorem posco. promitte hoc fore. |
| 43 | EUCL. Heia, Megadore, haud decorum facinus tuis factis facis, |
| 44 | ut inopem atque innoxium abs te atque abs tuis me inrideas. |
| 45 | nam de te neque re neque verbis merui ut faceres quod facis. |
| 46 | MEG. Neque edepol ego te derisum venio neque derideo, |
| 47 | neque dignum arbitror. EUCL. Cur igitur poscis meam gnatam tibi? |
| 48 | MEG. Ut propter me tibi sit melius mihique propter te et tuos. |
| 49 | EUCL. Venit hoc mihi, Megadore, in mentem, ted esse hominem divitem, |
| 50 | factiosum, me autem esse hominem pauperum pauperrimum; |
| 51 | nunc si filiam locassim meam tibi, in mentem venit |
| 52 | te bovem esse et me esse asellum: ubi tecum coniunctus siem, |
| 53 | ubi onus nequeam ferre pariter, iaceam ego asinus in luto, |
| 54 | tu me bos magis haud respicias, gnatus quasi numquam siem. |
| 55 | et te utar iniquiore et meus me ordo inrideat, |
| 56 | neutrubi habeam stabile stabulum, si quid divorti fuat: |
| 57 | asini me mordicibus scindant, boves incursent cornibus. |
| 58 | hoc magnum est periclum, ab asinis ad boves transcendere. |
| 59 | MEG. Quam ad probos propinquitate proxime te adiunxeris, |
| 60 | tam optumum est. tu condicionem hanc accipe, ausculta mihi, |
| 61 | atque eam desponde mi. EUCL. At nihil est dotis quod dem. MEG. Ne duas. |
| 62 | dum modo morata recte veniat, dotata est satis. |
| 63 | EUCL. Eo dico, ne me thensauros repperisse censeas. |
| 64 | MEG. Novi, ne doceas. desponde. EUCL. Fiat. sed pro Iuppiter, |
| 65 | num ego disperii? MEG. Quid tibi est? EUCL. Quid crepuit quasi ferrum modo?- |
| 66 | MEG. Hic apud me hortum confodere iussi. sed ubi hic est homo? |
| 67 | abiit neque me certiorem ferrum modo? - |
| 68 | MEG. Hic apud me hortum confodere iussi. sed ubi hic est homo? fecit. fastidit mei, |
| 69 | quia videt me suam amicitiam velle: more hominum facit; |
| 70 | nam si opulentus it petitum pauperioris gratiam, |
| 71 | pauper metuit congrediri, per metum male rem gerit. |
| 72 | idem, quando occasio illaec periit, post sero cupit. |
| 73 | EUCL. Si hercle ego te non elinguandam dedero usque ab radicibus, |
| 74 | impero auctorque <ego> sum, ut tu me cuivis castrandum loces. |
| 75 | MEG. Video hercle ego te me arbitrari, Euclio, hominem idoneum, |
| 76 | quem senecta aetate ludos facias, haud merito meo. |
| 77 | EUCL. Neque edepol, Megadore, facio, neque, si cupiam, copia est. |
| 78 | MEG. Quid nunc? etiam mihi despondes filiam? EUCL. Illis legibus, |
| 79 | cum illa dote quam tibi dixi. MEG. Sponden ergo? EUCL. Spondeo. |
| 80 | MEG. Di bene vertant. EUCL. Ita di faxint. illud facito ut memineris, |
| 81 | convenisse ut ne quid dotis mea ad te afferret filia. |
| 82 | MEG. Memini. EUCL. At scio quo vos soleatis pacto perplexarier: |
| 83 | pactum non pactum est, non pactum pactum est, quod vobis lubet. |
| 84 | MEG. Nulla controversia mihi tecum erit. sed nuptias |
| 85 | num quae causa est quin faciamus hodie? EUCL. Immo edepol optuma. |
| 86 | MEG. Ibo igitur, parabo. numquid me vis? EUCL. Istuc. ei et vale. |
| 87 | MEG. Heus, Pythodice, sequere propere me ad macellum strenue. - |
| 88 | EUCL. Illic hinc abiit. di immortales, obsecro, aurum quid valet. |
| 89 | [credo ego illum iam inaudivisse mi esse thensaurum domi.] |
| 90 | id inhiat, ea affinitatem hanc obstinavit gratia. |