Petrus Venerabilis, Epistulae, 2, EPISTULA XIX. [Unanimi dilectione diligendo, singulari honorificentia honorando Domino] HENRICO [Wintoniensi episcopo, frater] PETRUS, [humilis fratrum Cluniacensium abbas, praesentis prosperitatem et aeternae salutis beatitudinem.]
| 1 | Expertus damna diuturni silentii, iam simile refugio; et qui, ne in verbis excederem, tacere elegeram, silentia iam ipsa formido. Eapropter et nuntium vix adhuc a vobis reversum sincerae dilectioni vestrae iterum cum litteris retransmitto. Et quamvis mutuum colloquium iter prolixum, et maxime mare interpositum, nobis invideat, non poterit tamen Oceanus minaci facie sua, saltem amicabilium litterarum baiulos impedire, nec truci fluctuum suorum terrore pacis praevios retardare. |
| 2 | Inde universam rerum naturam superare decrevi, ut nec hiemis aspera, nec aestatis torrida, nec aquarum profunda frequentes litterae vereantur, et resistentia dilectioni nostrae victa se quoque ipsa elementa loquantur. Ita plane, ita aggere litterarum, et turbine nuntiorum, si qua in vobis adhuc residua est, duritiam obruere deliberavi, ut semel immenso aggestu sepulta ad perturbandam nostrae pacis concordiam nusquam in aeternum aspiret. |
| 3 | Sed et quod Salomon de amico ait: Limen ostiorum exterat pes tuus [Eccli. VI], quia per me non valeo, per meos Deo donante implere curabo. Agnosco in me, si tamen et apud alios ita est, amicitiae consuetudinem, ut quanto magis me amicus frequentat, tanto magis in corde meo fervor ipsius amicitiae crescat. Est et quoddam vestigium amoris aeterni, ut qui plus eo accensus fuerit, plus satietur; et qui magis satiatus fuerit, multo amplius accendatur. |
| 4 | Firmus ergo amoris nexus, indissolubilis catena nos longe ab invicem remotos uniat, nec eam, ut puerili levitate aranearum telas detrahentium loquacitas ventosa disrumpat. Recordetur, et caveat sapientia vestra Sapientiae proverbium, quod princeps, qui libenter audit verba mendacii, omnes ministros habet impios [Prov. XIX]. Absit vero ut vos verba mendacii libenter audire credam! |
| 5 | Non, inquam, hoc credo, sed ad cavenda multiformia adulantium sive obsequentium verba, singularem industriam vestram sollicitam esse desidero. Est enim lingua, ut Scriptura loquitur, inquietum malum, plena veneno mortifero [Iac. III]. De quo Propheta: Venenum aspidum sub labiis eorum [Psal. XIII], omnibus, sed maxime his qui in sublimitate sunt, inimicans. Quod eo magis debet studium sollicitare cavendi, quanto maiorem, si talibus acquiescant, habent facultatem nocendi. |
| 6 | Quod si veris rumoribus commoveri tutum non est, quantum falsis credendo conturbari periculosum est? Unde de Roberto pacis corruptore, et pessimo inimicitiarum satore, qui seminavit dolores, sed nondum messuit eos, vos consulere volui, a cuius sanguine, reverentia et amore vestri ductus, hucusque gladium continui. Qui non inter quoslibet, sed inter me et vos, ut comperi, zizania seminavit, nec adhuc tamen ut inimicus homo iudicari promeruit. |
| 7 | Super quo vestram mihi voluntatem remandate. Monachum vobis, non cursorem misissem, nisi sacristam in proximo iterum molestare cavissem. Bis ergo iam suscepto cursore nostro, remittite et vos, saltem semel, nuntium vestrum. Solent enim Marciniacum venire, Lugdunum adire, provinciam penetrare, et ultra citraque universa lustrare, solamque Cluniacum velut Scyllaeos canes aut confragosos scopulos declinare. |
| 8 | Sed iam non imputo quod a mea vestraque memoria deletum esse confido. Et, ut paucis multa comprehendam, sic de nobis ac nostris praesumite, ut nulla de his diffidentiae vestigia sentiam remansisse. |