Petrus Alphonsi, Clericalis Disciplina, FABULA XXII.
| 1 | Dictum est mihi quod quidam latro ad domum cuiusdam divitis perrexit intentione furandi. Ascendens tectum ad fenestram per quam fumus exibat et si aliquis intus vigilaret auscultavit. Quod ut dominus domus comperit, suaviter suae uxori ait: Interroga alta voce unde venit mihi iste tam magnus census quem habeo; quod ut rem scias multum elabora. Tunc ipsa alta voce ait: Domine, unde tam magnum censum habuisti cum numquam mercator fueris? |
| 2 | At ille: Quod Deus donavit serva et fac inde voluntatem tuam et non inquiras unde mihi tanta pecunia venerit. At ipsa sicut iniunctum fuerat, magis et magis ut rem sciret instigabat. Demum quasi coactus precibus uxoris suae inquit dominus: Vide ne cuiquam secreta nostra detegas; latro fui. At ipsa ait: Mirum mihi videtur quomodo tam magnum censum latrocinio acquirere potuisti, quod numquam audivimus clamorem sive aliquam calumniam inde. |
| 3 | At ipse ait: Quidam magister meus me carmen edocuit quod dicebam quando ascendebam super tectum et veniens ad fenestram accipiebam radium lunae manu et carmen meum septies dicebam, scilicet, saulem, et ita descendebam sine periculo. Quidquid pretiosum inveniebam in domo corrodens sumebam. |
| 4 | Hoc facto iterum ad radium lunae veniebam, et eodem carmine septies dicto, cum omnibus in domo sumptis ascendebam, et quod sustuleram ad hospitium deferebam. Tali ingenio hunc quem possideo censum habeo. At mulier ait: Bene fecisti quod mihi talia dixisti, nam si quandoque filium habuero, ne pauper degat, hoc carmen docebo. At dominus inquit: Permitte me dormire quoniam somno aggravatus volo quiescere, et ut magis deciperet, quasi dormiens stertere coepit. |
| 5 | Perceptis denique talibus verbis, fur inde gavisus et dicto septies carmine, et sumpto manu radio lunae, laxatis manibus et pedibus per fenestram in domum, magnum faciens sonum, cecidit et fracto crure et brachio congemuit. Ad dominus domus quasi nesciens inquit: Tu quis es qui ita cecidisti? Ad haec latro: Ego sum ille fur infelix qui tuis credidi fallacibus verbis. |
| 6 | Ad hoc filius: Pater, tu benedicaris, quoniam dolosa edocuisti me vitare consilia. Philosophus: Cave consilium azimum donec sit fermentatum. Alius: Ne credas consilium monentis quod deneges alterius benefactum; qui denegat coram oculis cernentis omnia se accusat. Alius: Si fueris in aliquo bono ne pecces inde, quoniam saepissime maximum comminuitur bonum vel amittitur. |
| 7 | Discipulus ad magistrum: Prohibuit philosophus benefactum negare. Ad hoc magister: Qui denegat benefactum, denegat Deum, et ille qui non obedit regi victori, est inobediens Deo. Discipulus: Ostende mihi rationem quomodo hoc esse possit. Magister: Nullum benefactum procedit de creatura ad creaturam nisi ex Deo procedat, et illi qui denegant benefactores, et ita denegant Deum. |
| 8 | Alius: Custodi te a rege illo qui ferus est ut leo, cui est levis animus ut puer. Alius: Qui malum dicit de rege, ante tempus suum morietur. Alius: Diutius durare patitur Deus regnum regis in sua persona peccantis si bonus sit gentibus et mitis, quam faceret iusto regi in sua persona si malus esset gentibus et crudelis. Alius. Tene rectam iustitiam inter homines et diligent te, nec properes ulli reddere mutuum boni vel mali, quia diutius expectabit te amicus, et diutius timebit te inimicus. |