Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, p3, p104

monumenta.ch > Paulus Diaconus > 2. > 14. > 28. > 46. > 40. > 67. > 30. > 52. > 20. > 29. > 43. > 23. > 61. > 24. > 35. > 19. > 21. > 30. > 37. > 62. > 12. > 51. > 60. > 27. > 70. > 36. > 3. > 55. > 64. > 7. > 45. > 71. > 34. > 8. > 33. > 68. > 41. > 65. > 48. > 44. > 15. > 39. > 1. > 63. > 33. > 32. > 18. > 64. > 54. > 67. > 14. > 5. > 2. > 72. > 38. > 52. > 57. > 53. > 4. > 60. > 41.
Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO TERTIA., , 40. <<< >>> 42.

Paulus Diaconus, Historiae Langobardorum Continuationes, CONTINUATIO TERTIA., 41.

1 Audiens itaque rex Pipinus hec omnia, magno affectus dolore, denuo, ut ecclesie subveniret, exercitum movit, atque Italiam intrans, more fluminis omnia demolliens, expugnatis aliquibus civitatibus, Papiam iterum obsidet.2 Cum eam obsideret, legati Constantini imperatoris ad sua castra venerunt, ex parte dicti principis deprecantes atque imperialia dona inulta promittentes, si civitatem Ravennam vel ceteras eiusdem exarchatus civitates et castra imperiali restitueret iurisdictioni.3 Sed nequaquam christianissimus rex animum suum ad eorum munera et promissiones inclinavit, asserens, null a ratione easdem civitates, que de iure beati Petri et Romane essent ecclesie, alterius se velle subiugare dominio; et quod nulla sibi thesaurorum copia persuadere posset, ut, quod semel beato Petro suo labore de manibus Langobardorum recuperaverat, auferret.4 Quibus auditis, imperiales nuntii ad propria redierunt.